Mahigpit kong kinuyom ang aking mga kamay habang nakatanaw sa maaliwalas na langit mula sa balkonahe ng mga Baltazar. Hindi ko mabilang kung ilang beses na akong nagbuntong-hininga mula nang hilahin ako papasok ni Nicoleen sa loob ng kanilang tahanan. Being here after what happened feels so shameful for some reason.
“Here, have some tea.” Nilapag niya ang dalawang tasa ng tsaa sa ibabaw ng mesa bago umupo sa harapan ko. “Pasensya ka na. Hindi kami nakapamili ng supplies sa bahay dahil sa sobrang busy sa wedding preps, kaya ito lang mai-aalok ko.”
“N-No worries. Okay lang, hindi ka na dapat nag-abala pa.”
“Don’t say that. You’re like family to us now, natural lang na aasikasuhin kita kapag nandito ka.”
Kasabay ng pag-ukit ng matamis na ngiti sa kanyang mga labi ay ang pagkirot aking
