Ang maantang amoy ng gamot at tunog ng heart monitor sa aking tabi ang tuluyang pumukaw sa nahihimbing kong diwa. I didn’t need to open my eyes to know, I was pretty sure that I was at the hospital. Marahil ay nawalan ako ng malay sa loob ng sasakyan ni Mrs. Alvarez dahil ang sigaw nilang mag-ina ang huli kong naaalala.
“Black?”
Hirap man, sinubukan kong imulat ang mga mata ko nang marinig ko ang pamilyar na boses na ‘yon. However, it wasn’t as easy as I thought it’ll be. Hindi pa rin malinaw ang paningin ko at pakiramdam ko’y umiikot ang aking paligid.
“Black, gising ka na ba?” It was Melanie. Hindi ko man mabuo ang wangis niya, kilalang-kilala ko ang kamay na humaplos sa aking noo. “How are you feeling? May masakit ba sa’yo?”
Umiling ako at pilit na ngumiti. “I think I need more
