ALDEN POV
Nandito ako ngayon sa bahay, naka tulala ako habang pinag mamasdan ang labas. Masaya ang bawat taong nakikita ng aking mga mata. Mabuti pa nga sila, may ngiti sa kanilang mga labi.
Samantala, ako, pangalan ko lamang ang naalala ko sa mga sandaling ito. Ang sakit lang isipin na sa isang iglap lang ay nawala kaagad ang mga alaala ko. At ang mas masaklap pa ay ilang buwan pa akong hindi makaka lakad sa lahat ng mga sugat na natamo ko. Mayroon pa nga akong takip sa sugat sa ulo ko at ibang bahagi ng katawan ko.
While looking at these people, I could not help but to cry. Ang sakit na hindi ko na yata makikita ang sarili ko na nakangiti. Bored na akong mag stay dito pero ang sabi ng tatay ko ay di ako pwedeng lumabas kasi baka mapag usapan pa ako ng ibang tao. So I am now stuck in
