Lucas did not want to exist anymore. Mag-isa siyang nakaupo sa lugar kung saan maraming bulaklak na dandelion. He never believed that wishes could come true, but he found himself picking up one flower that had completely turned to white globes.
Sa haba ng panahong nakasalamuha niya ang mga mortal ay marami na siyang natutunan sa mga ito. Katulad na lang ng paniniwala ng mga taong puwedeng humiling sa bulaklak na iyon bago hipan sa hangin.
Lucas closed his eyes and uttered the wish of his heart, "I wish we could be together. I wish I could call her mine again." He inhaled heavily and blew the seeds into the air. Naglalaro ang imahe ni Aevia sa kanyang gunita.
Kung may magsasabing kakayanin niyang lampasan ang pamimighati niyang ito, ay sasabihin niyang imposible iyon. Kahit kaunti hindi
