My love from bermuda triangle

Chapter 5

PANGLIMANG KABANATA

A/N:Kahit nasa abroad sila ay nagtatagalog sila kase tinatamad ako mag english.eme BB lang ako sa English

******

"Kanina pa 'yan tulala, baka matuluyan 'yan," komento ni Miguel habang nagbabalat ng mansanas. Hindi na niya matiis ang katahimikan ni Rence sa kabilang kwarto.

"Ba’t di niyo kasi sinabi sa kanya na kamukha nung babae si Angela?" sabat ni Maxus habang naglilinis ng camera lens.

"Ehh, di naman siya nagtanong. Saka mas maganda na rin siguro na siya mismo ang makakita," sagot ni Brent na abala sa pagnguya ng ubas.

"Sayang nga eh, bitin 'yung bakasyon natin. Di ko nasulit. Tapos pinapabalik na rin ako ni Mama sa Pilipinas—puro daw ako kalokohan at gala. Galit pa kasi nag-file ako ng sick leave."

"Sino bang nagsabing mag-sick leave ka? Wala ka namang sakit," singit ni Brian habang kinukuskos ang putik sa kanyang sapatos.

"Kilala niyo naman si Mommy. For sure, di niya ako papayagan kapag nalaman niyang mapapalapit ako sa dagat."

"Hindi lang 'lapit', kundi lusong, ang nangyari pre!" tawa ni Miguel habang iniabot ang balat ng mansanas kay Maxuz.

"Ehh alangan namang pabayaan ko si Rence. Magiging ninong pa 'yan ng magiging anak ko, 'no!" depensa ni Maxus.

"Oo, anak mong puro panganay!" kantiyaw ni Miguel.

"Ay wow, parang di mo rin gawain!" balik ni Brent.

"At least ako nagko-condom. Eh ikaw? Sugod agad sa digmaan kahit walang baluti!"

"Aanhin mo 'yang condom? Mas masarap pag walang harang. Basta marunong kang mag-control, ayos lang 'yon."

"Ang laswa niyo," singit ni lorcan, halatang naiinis habang nakatutok sa medical report.

"Ayy, na-o-offend si virgin boy!" sabay tawa ng lahat.

Binato sila ni lorcan ng throw pillow.Kinuha naman ni Miguel ang throw pillow ay binato sa natutulog na si lyricus.

"Huh?! Earthquake ba 'yon?"

si miguel naman ay pigil tawa at kunwari seryoso

"Oo. Intensity 5.8 sa kagwapuhan ko."

habang si Lyricus naman ay napakunot ang noo at mukhang tulog pa rin ang diwa.

"Akala ko sinabugan ako ng spotlight sa panaginip ko..."

napa halagapal ng tawa si Maxus

"Baka sa susunod na episode mo, may fight scene na—pillow fight!"

saka sila nag rambulan na parang mga bata

"Magtigil nga kayo!!. Ang iingay niyo!!!," sita ni Brian, pero naputol siya nang biglang tumunog ang cellphone. Tumayo siya’t lumabas ng unit para sagutin.

Sabay-sabay silang natahimik.

Dahan-dahang bumukas ang pinto ng kwarto. Lumabas si Rence, mabigat ang hakbang. Umupo siya sa tabi ni Maxus, kinuha ang mansanas, at marahang kumagat.

"Okay ka lang ba, bro?" tanong ni Lorcan sa nag-aalalang tono.

FLASHBACK..

"Hi, Miss,My name is Maxus kaelith guitterez but you can call me Max" pakilala ni Maxus.

"Brian Elijah Hernandez. By the way, some people call me Bry or Ian.But most just call me Kuya Brian. And if I’m not mistaken, I’m older than you… so you can call me Kuya Brian too, if you want."

"Brent Fernando. the most handsome," sabay kindat.

"Lorcan Reyes" simpleng pakilala naman ni lorcan

"Miguel Ñeon Saavedra—too bright to ignore, too smooth to forget." sabay kindat.

"And this man besides me who suddenly hugged you? He’s name is Clerence—not your preference… yet. But trust me, he’s the stillness your wild heart never knew it needed. He doesn’t chase hearts ,he heals them. And if you’re lucky, you might be his next miracle."

""N-Nice to meet you all," the girl said in a small, uncertain voice.

"I… I wish I could tell you my name, but… I don’t even know what it is."

Nagkatinginan sila.Matagal itong katahimikan bago naisipang basagin ni Maxus

""Lily... maybe that suits you," Maxus said, glancing at the small flower vase on the side table.

A single white lily stood inside.

"I saw it there," he added, pointing. "And somehow... it feels like it fits you."

The girl looked at the flower, then at him. She hesitated, but slowly nodded.

"Lily... Okay. You can call me that—for now."

Tahimik si Rence. Saglit siyang tumitig sa kanila, saka muling ibinalik ang tingin sa mansanas sa kanyang kamay.

"Alam kong hindi si Angela 'yon," mahinang sabi niya. "Pero bakit ganun? Ramdam ko pa rin siya sa kanya. Yung... presence. Yung pakiramdam na parang matagal ko na siyang kilala."

Nagkatinginan ang grupo. Tahimik. Walang makasagot agad. Pati si Miguel, hindi nakapang-asar.

"Baka may dahilan kung bakit tayo ang nakasagip sa kanya," ani Lyricus, seryoso ang tono na bihirang mangyari. Mukhang hindi pa naiinom ang kape niya.

"Puwede rin," sabat ni Brent. "Baka destiny niyo ‘yon."

"Or… baka multo siya," bulong ni Maxus habang may kinukuyakoy pang candy wrapper sa mesa.

“Tigilan mo nga, gago!” sabay batok ni Brent sa kanya.

“Ang aga-aga nagpaparamdam ka na ng kababalaghan!”

Tawang-tawa si Miguel, tapos biglang bumaliktad ang usapan.

"Gusto mo ikaw ang gawin naming multo ngayon, Maxus? Alam mo bang nasa tenth floor tayo ng ospital? ‘Pag tinulak ka sa bintana, hindi ka lang mawawala sa group chat, baka ikwento ka pa sa mga nurse bilang ‘yung multong mahilig sa Piattos!”Sk miguel iyon

maxus said "Hoy! ‘Wag isama ang Piattos ko dito, innocent ‘to!"takip ang chips sa dibdib

lorcan he said in deadpan tone

"Sayang lang, multo ka na nga, junk food pa rin ang kinahumalingan mo."

"Multo na unhealthy? Wag na. Baka sa kabilang buhay, cholesterol pa rin ang kalaban mo." si miguel

Tawanan ang lahat. Si Rence, tahimik pa rin, pero may konting ngiti na sa labi niya.

Pagkaalis ng mga kasama, katahimikan ang namayani sa pagitan naming dalawa.

Hanggang sa hindi na nakatiis si Rence at nagsalita.

"Mmm… Lily," tawag niya, at agad namang lumingon ang babae—nakataas pa ang kilay, halatang hindi sanay na tinatawag ng gano’n lang basta.

"You still haven’t remembered anything... even now?" tanong niya.

Umiling si Lily, medyo naiinis.

"I told you, didn’t I? I’d tell you if I did. Don’t ask me every five minutes."

Napabuntong-hininga si Rence habang pinagmasdan ang dalaga. Hindi niya mapigilang mapatitig. Kamukha talaga ni Angela. Hindi lang sa mukha, kundi pati sa ilang kilos—kahit sa ugali, magkaibang-magkaiba sila.

"Why are you staring at me?" tanong ni Lily, nakakunot ang noo. "Do I have dirt on my face or something?"

"Ah… sorry," kamot sa batok si Rence. "It’s just… confusing. You look a lot like my ex."

"Let me guess—Angela?" sabay turo ni Lily sa picture frame. "She looks like me. No wonder you look like you're about to cry every time I move."

"It's not like that—"

"Relax," sabat ni Lily. "I’m not here to replace her. I’m just trying not to go insane while having zero idea who I am."

Tahimik si Rence. Medyo natawa si Lily pero halatang sarcastic ang tawa.

"You know what," bigla niyang sabi, "if talking about her helps you, fine. Go ahead. I’ll listen. Just don’t cry on my shirt, okay? This is literally the only decent one I have."

Napatingin si Rence sa kanya, medyo nabigla.

"You sure?"

"I’m not sure about anything right now," sagot niya habang tumatayo para kumuha ng tubig. "But if your sob story gives me even a clue about who the hell I am, then go for it."

Napangiti si Rence, konti lang pero totoo.

"Okay. Sige. Simulan ko sa una naming pagkikita..."

Umupo ulit si Lily sa kabilang gilid ng couch, nakataas ang isang paa, parang walang pakialam pero nakatutok ang mga mata.

"I was in third year med school," panimula ni Rence. "Completely drained from rotations. Then one day, at a café near the hospital, I saw her crying in a corner..."

"Let me guess," singit ni Lily, "You offered her tissues, she thanked you, then boom—true love?"

"No. I gave her fries." Napangiti si Rence. "Told her sometimes sadness goes away with salt and oil."

Napangiti rin si Lily, pero pilit. Mabilis niya itong binawi sa isang irap.

"Cute. Very cholesterol-driven meet-cute."

"I know," sagot ni Rence, sabay tuloy sa pagkukuwento. "After that, we kept running into each other. Sometimes by accident, sometimes I made excuses. That’s when I learned—if someone’s meant for you, you don’t have to chase them. They’ll come… naturally."

Tahimik si Lily. Lumapit ito sa bintana at tumingin sa labas. Pilit iniiwas ang sariling mapaisip, pero agad ring bumalik sa pagiging sarcastic.

"Wow. Deep. You should write that on a mug."

"Sorry… was that too much?" tanong ni Rence, medyo nahiya.

"No. I just feel that this is new to me… not just because i don't remember anything but because people don’t usually say things like that to me.Do you get what i mean?. ." Lumingon siya kay Rence.

"Not really"kakamot kamot na sabi ni rence

"Angela sounds like the type who’d bake cookies for a sick dog. I sound like I’d tell it to toughen up." Dagdag pa ng dalaga

"You're different, yeah. But not in a bad way," mahina ngunit tapat ang tono ni Rence.

Bigla siyang napabuntong-hininga.

"It hurts... losing someone like that."

"Well, guess what? At least you remember her. Me? I’ve got nothing. No name, no memories. For all I know, maybe I was someone who threw trays at people too."

Tahimik si Rence habang nakaupo. Hawak pa rin niya ang mansanas na matagal na niyang hindi kinakagat.

"But with you… I don’t know. When I see you, I don’t just remember her. I feel like I’m missing parts of myself too."

Napatingin si Lily sa kanya, mas seryoso na ang tingin.

"Maybe we’re both just… lost."

Biglang natahimik ang paligid.

Hanggang sa...

"Ugh—" napapikit si Lily at napahawak sa sentido. "Not again... my head…!"

Agad siyang nilapitan ni Rence, halatang nag-aalala.

"Lily?! Are you okay?"

"It’s like… something’s forcing itself in. Like I’m gonna explode!"

Mabilis na tumakbo si Rence sa kusina, kumuha ng malamig na towel at inilapat sa noo ni Lily. Ngunit bago pa siya makalapit ng tuluyan, biglang nagsalita si Lily sa malamig, mekanikal na tono.

"One point zero two... over negative lambda... three point five... no… failed core... gravitational breach at sector Zeta..."

Nanlaki ang mata ni Rence.

"What the hell? Lily?"

"Initiating reboot... Zeta override… memory sector corruption—probability 82.5 percent..."

"What the hell does that even mean?!"

Bago pa siya makalapit, bigla na lang napahandusay si Lily sa sofa.

"Lily!!!!!!!!!!!!!!!!"