Hindi parin ako tumitigil sa pag-iyak ko. Nakasakay ako ngayon sa sasakyan ni Clement. Papunta na kami sa hospital para tignan ang lagay ng aking mga kapatid. Kinakabahan ako. Sana lang ay walang masamang nangyari sa katawan nila. Sana okay lang sila.
Habang binabagtas namin ang daan ay nakikita kong patingin-tingin sa akin si Clement. Sa oras na 'to ay alam kong awang-awa siya sa akin. Hanggang ngayon ay hindi mawala sa isip ko sina Papa, Mama at Kuya Eldrigde. Saan kaya sila dinala ng mga black witch? Pinatay na kaya sila nito? Natatakot ako. Ang daming tumatakbo sa isip ko. Naninikip ang dibdib ko. Nagpapanic ako. Ayoko ng ganitong sitwasyon. Pakiramdam ko ay tila mababaliw ako.
"Kakampi si Ada," basag niya sa katahimikan namin. Agad akong napatingin sa kanya dahil sa sinabi niya. Kah
