Pagpasok ko sa kwarto, parang biglang lumiit ‘yong mundo.
Everything felt louder — the silence, the ticking ng wall clock, kahit ‘yong paghampas ng water pipes sa banyo. Nakatayo lang ako sa may pinto, hindi alam kung saan uupo, kung saan huhubarin ang bigat sa dibdib ko.
Why does it still feel like I’m the villain in this story?
Huminga ako nang malalim at tumingin sa kisame, as if the ceiling could offer me some answers. Pero wala. Ang bumungad lang sa akin ay repleksyon ng sarili kong choices.
Umupo ako sa gilid ng kama. My body felt heavy. As in pagod na pagod ako kahit wala naman akong ginawa kundi magsalita at pigilan ang luha ko kanina.
Jackson’s words kept playing on a loop. “You ruined their marriage.” “She trusted you.” “You’re sleeping with my son.”
Ang sakit. Pero hindi k
