♥️ ♥️ ♥️ LUKE'S POINT OF VIEW ♥️ ♥️ ♥️
FRANK looked so sad when I reached the place kung saan niya gustong makipagkita. Isa iyong fancy restaurant na tahimik at walang masyadong customers. Nasa pinakadulo ang table na napili niya. Kaagad ko naman siyang nilapitan at nginitian. My heart was pounding so hard. I knew that it was not going to be an easy conversation.
"Thanks for coming. Please have a seat."
Naupo ako sa harap niya at huminga ng malalim.
"I already ordered for us, I hope you don't mind. Ayoko lang kasing magsayang ng oras."
Tiningnan ko ang mga pagkain sa mesa. Nakahanda na nga ang lahat ro'n at sakto lang ang dami ng pagkain para sa aming dalawa. Kaso wala akong ganang kumain. I didn't want to force myself to eat because I might throw up after our conversation—na alam kon
