Chapter 6
1353 Words
chapter 6: Ang Pagbabalik ng Lihim
Tahimik ang penthouse nang umagang iyon.
Ngunit hindi ito ang uri ng katahimikang nagbibigay ng kapayapaan.
Ito ang katahimikang mabigat—parang bagyong naghihintay lang ng tamang sandali para sumabog.
Nakaupo si Sophia sa malambot na sofa, tahimik na hawak ang tasa ng kape. Bahagyang nanginginig ang kanyang mga daliri, hindi dahil sa lamig—kundi dahil sa mga iniisip niyang hindi niya mapigilan.
Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga nangyari kagabi.
Ang mga rebelasyon.
Ang mga lihim.
At higit sa lahat— ang paraan ng pagtingin sa kanya ni Lucas.
Parang may itinatago. Parang may alam na hindi pa niya sinasabi.
Humigop siya ng kape, pero hindi niya malasahan iyon.
Dahil ang totoo—
masyadong magulo ang isip niya para sa kahit anong bagay na normal.
Sa kabilang banda ng silid, nakatayo si Lucas sa harap ng floor-to-ceiling window.
Tahimik. Matikas. At gaya ng dati—hindi mabasa.
Nakatanaw siya sa lungsod sa ibaba, ang mga mata niya ay tila may sariling iniisip na hindi niya hinahayaang makita ng iba.
Ngunit sa likod ng malamig niyang anyo
may tensyon.
May paghahanda.
At may paparating na bagyo.
“Sophia…”
Mahina ngunit mabigat ang boses niya.
Hindi ito tanong.
Isa itong paalala.
Unti-unting lumingon si Sophia sa kanya.
“Handa ka na ba… sa mga susunod na hakbang?”
Diretso ang tanong.
Walang paligoy-ligoy.
At iyon ang mas lalong nagpatibok sa dibdib ni Sophia.
Napabuntong-hininga siya.
“Lucas… handa ako,” sagot niya, kahit ramdam niya ang bigat ng bawat salitang lumalabas sa bibig niya.
“Pero… parang ang dami nang nangyayari. Parang bawat lihim na lumalabas—mas lalo lang nagiging magulo ang lahat.”
Tumayo siya.
Dahan-dahang lumapit.
“Hindi ko alam kung hanggang saan ko kakayanin.”
Sa unang pagkakataon, lumabas ang kahinaan sa boses niya.
At hindi iyon nakaligtas kay Lucas.
Sa loob lamang ng ilang hakbang, nasa likod na niya si Lucas.
Marahan siyang niyakap nito.
Mainit. Matatag. At parang isang pader na handang harapin ang kahit anong panganib.
“Hindi mo kailangang kayanin mag-isa,” bulong nito malapit sa tenga niya.
“Dahil hindi kita hahayaan.”
Napapikit si Sophia.
Sa sandaling iyon, gusto niyang maniwala.
Gusto niyang ipikit ang mata niya at iwan ang lahat sa lalaking nasa likod niya.
Pero may parte sa kanya
na nagdududa.
“May bago na namang nangyari, ‘di ba?” mahina niyang tanong.
Saglit na natahimik si Lucas.
At sapat na iyon para kumpirmahin ang hinala niya.
“May isang lihim na lumitaw,” sagot ni Lucas, mas mababa ang boses ngayon.
“Isang bagay mula sa nakaraan mo… na hindi ko inaasahang babalik.”
Napakunot ang noo ni Sophia.
“Sa… nakaraan ko?”
Unti-unti siyang humarap kay Lucas.
“Lucas… ano bang hindi ko alam?”
Hindi agad sumagot si Lucas.
Sa halip, tinitigan lang siya nito.
Parang sinusukat. Parang pinag-iisipan kung hanggang saan ang dapat niyang sabihin.
At iyon ang lalong nagpalala sa kaba ni Sophia.
“May isang tao…” sa wakas ay nagsalita si Lucas.
“Isang taong matagal nang nawawala sa buhay mo.”
Napatigil si Sophia.
“Imposible…” bulong niya.
“Wala na akong koneksyon sa kahit sino sa nakaraan ko.”
Ngumiti si Lucas—ngunit hindi ito masaya.
Isa itong ngiting may halong babala.
“Akala mo lang iyon.”
Bago pa makapagsalita si Sophia—
biglang tumunog ang telepono ni Lucas.
Isang matalim na tunog na tila pumutol sa tensyon sa pagitan nila.
Agad itong sinagot ni Lucas.
“Speak.”
Maikli.
Diretso.
Mapanganib.
At mula sa kabilang linya
isang boses ang narinig.
Malamig.
Mababa.
At puno ng panunuya.
“De Vera…”
Bahagyang nanigas si Sophia.
Hindi niya kilala ang boses— pero ramdam niya agad ang panganib.
“Alam ko na ang lahat,” dugtong ng lalaki.
“Ang mga lihim mo. Ang mga plano mo. At ang babaeng nasa tabi mo ngayon.”
Napatitig si Sophia kay Lucas.
Bahagyang tumigas ang panga nito.
“Kung iniisip mong ligtas ka…” patuloy ng boses,
“nagkakamali ka.”
Isang maikling katahimikan.
At pagkatapos—
“Simula pa lang ito.”
Naputol ang tawag.
Mabigat ang hangin sa loob ng penthouse.
Parang biglang nawala ang oxygen.
“Lucas…” mahina ang boses ni Sophia.
“Ano ‘yon?”
Dahan-dahang ibinaba ni Lucas ang telepono.
Pagkatapos ay tumingin sa kanya.
Diretso.
Matindi.
“Atin nang kaaway.”
“Kaaway…?” halos hindi makapaniwala si Sophia.
“Ganito na ba kalala ang sitwasyon?”
Lumapit siya.
“Lucas, sabihin mo sa akin ang totoo. Lahat.”
Hindi pa nakakasagot si Lucas—
nang biglang may kumatok sa pintuan.
Tatlong beses.
Mabilis. Urgent.
Nagkatinginan sila.
At sa isang iglap, nagbago ang aura ni Lucas.
Mula sa isang lalaking mapagmahal—
naging isang bilyonaryong handang lumaban.
“Come in.”
Bumukas ang pinto.
At pumasok ang isang lalaking naka-formal suit.
Malinis. Propesyonal. Pero halatang may dalang mabigat na balita.
“Mr. de Vera. Miss Almeda.”
Bahagyang yumuko ito.
“May kailangan po kayong makita. Ngayon na.”
May hawak itong isang makapal na folder.
Agad itong inilapag sa mesa.
At nang buksan ni Lucas—
napatigil siya.
Sa unang pagkakataon—
may nakita si Sophia na hindi niya inaasahan.
Gulat.
“Lucas…?” mahina niyang tawag.
Lumapit siya.
At nang makita niya ang laman ng folder—
parang tumigil ang mundo niya.
Mga dokumento.
Lumang records.
Mga larawan.
At—
ang pangalan niya.
“Hindi ito posible…” bulong niya.
“Bakit… nandito ang mga ito?”
May isang pahina na paulit-ulit lumilitaw ang isang pangalan.
Isang pangalang matagal na niyang ibinaon sa limot.
Nanlamig ang buong katawan niya.
“Siya…”
“Kilalala mo?” tanong ni Lucas.
Mahina siyang tumango.
“Akala ko… wala na siya.”
Tinitigan siya ni Lucas.
“At mukhang mali ka.”
Biglang bumalik ang mga alaala.
Mga bagay na pilit niyang kinalimutan.
Mga sugat na hindi pa tuluyang naghihilom.
“Lucas…” nanginginig ang boses niya.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Lumapit si Lucas.
Marahan niyang hinawakan ang mukha ni Sophia.
Pinilit siyang tumingin sa kanya.
“Dahil hindi ka pa handa noon.”
Mahina.
Pero totoo.
“Pero ngayon…”
Mas lalong tumindi ang titig niya.
“Kailangan mo nang harapin ang lahat.”
“Bakit ako?” halos pabulong niyang tanong.
“Bakit parang lahat… umiikot sa akin?”
At doon—
sa sandaling iyon—
ibinagsak ni Lucas ang katotohanang hindi niya inaasahan.
“Dahil ikaw ang susi.”
Nanlaki ang mata ni Sophia.
“Susi… sa ano?”
Ngunit bago pa siya makakuha ng sagot—
biglang nagsalita muli ang lalaking nagdala ng folder.
“Sir… hindi lang po iyon.”
Pareho silang napatingin dito.
“May kumakalat pong impormasyon…”
Huminga ito ng malalim.
“Na maaaring sirain ang buong reputasyon ninyo.”
Nanigas si Sophia.
“Anong klaseng impormasyon?”
“Mga ebidensya, ma’am…”
“Na konektado sa mga lihim na matagal nang tinatago.”
Muling bumalik ang tensyon.
Mas mabigat. Mas mapanganib.
“Lucas…” mahina niyang tawag.
“Ano na ang gagawin natin?”
Saglit na natahimik si Lucas.
Pagkatapos—
marahan niyang hinawakan ang kamay ni Sophia.
Mahigpit.
Parang hindi na niya ito pakakawalan.
“Manatili ka sa tabi ko.”
Mababa ang boses niya.
Pero puno ng pangako.
“Dahil sa laban na ito—hindi kita iiwan.”
Sa gitna ng lahat ng kaguluhan—
isang bagay ang malinaw.
Hindi na ito simpleng relasyon.
Isa na itong digmaan.
Napatingin si Sophia sa kanya.
Sa kabila ng takot—
may kakaibang lakas siyang naramdaman.
“Kung ganon…” mahina pero matatag niyang sagot,
“lalaban ako.”
Bahagyang ngumiti si Lucas.
At sa unang pagkakataon—
may paghanga sa mga mata niya.
Ngunit sa likod ng lahat
may isang lihim na hindi pa nila tuluyang nauunawaan.
Isang anino mula sa nakaraan.
Isang pangalan
na babago sa lahat.
At habang nakatanaw sila sa lungsod
hindi nila alam na ang tunay na laban
ay magsisimula pa lang.
End of Chapter 6
- Writer
