Chapter 4
709 Words
Chapter 4: Ang Di Inasahang Lihim
Kinabukasan, bumuhos ang maliwanag na sikat ng araw sa penthouse, ngunit si Sophia ay hindi pa rin mapakali.
Hindi dahil sa lugar—kundi dahil sa mga tanong na patuloy na bumabalot sa isip niya.
Ang bawat sandaling kasama si Lucas ay may kakaibang bigat. Halo ng tensyon, kaba, at hindi maipaliwanag na damdamin na unti-unting lumalalim sa kanya.
At higit sa lahat… ang misteryong nakaraan niya.
“Lucas…” mahina niyang tawag habang lumalabas siya sa living room.
Si Lucas ay naroon, nakaupo sa sofa, naka-simpleng suit, may hawak na tablet. Nang marinig siya, agad itong tumingin at bahagyang ngumiti.
“Good morning,” sabi nito. “O gising ka na talaga… o sinusubukan mo lang i-process ang lahat ng nangyayari sa’yo?”
Napangiti si Sophia kahit kinakabahan.
“Gising na ako,” sagot niya. “Pero hindi ko pa rin maintindihan ang lahat. Bakit parang ako ang nasa gitna ng lahat ng ito?”
Tumayo si Lucas at lumapit sa kanya.
“Hindi ka lang basta nasa gitna,” mahinahon niyang sagot. “May dahilan kung bakit ka nandito.”
Bago pa makasagot si Sophia, may malakas na katok sa pinto.
Agad na nagbago ang expression ni Lucas.
Mas naging alerto.
Mas naging seryoso.
Lumapit siya at binuksan ang pinto.
Isang babae ang pumasok.
Eleganteng nakasuot, maayos ang postura, at may hawak na folder na tila mahalaga.
“Mr. de Vera,” bungad niya, magalang ngunit halatang tensyonado. “May bagong impormasyon po kami.”
“Pasok,” agad na sagot ni Lucas.
Napatingin si Sophia.
May kung anong bigat ang pumasok sa silid kasama ng babae.
At sa isang iglap, naramdaman niya ang pagbabago sa atmosphere.
Ang katahimikan… naging mas mabigat.
“Lucas… sino po siya?” mahina niyang tanong.
“Associate ko,” sagot ni Lucas, ngunit hindi ito nakatingin sa kanya. Nakatutok ang pansin niya sa folder.
“May mahalagang impormasyon siya.”
Inilapag ng babae ang folder sa coffee table.
“Sir,” sabi niya. “May mga records na konektado sa pamilya ni Miss Almeda… at sa lumang negosyo ng kanyang ama.”
Natigilan si Sophia.
Dahan-dahan siyang lumapit.
Nakita niya ang mga dokumento—lumang records, pangalan ng kanyang ama, mga kumpanya, at mga transaksyon na hindi niya kailanman narinig.
Nanlamig ang kanyang mga kamay.
“Lucas…” mahina niyang sabi. “Ano po ito?”
Tumingin si Lucas sa kanya.
At sa unang pagkakataon, hindi na ito misteryoso lang.
Kundi seryoso.
“Lahat ng ito ay konektado sa nakaraan mo,” mahinahon niyang paliwanag.
May ipinakita siyang chart sa tablet—mga linya, pangalan, koneksyon ng mga negosyo at tao.
“At may isang taong nasa likod ng lahat ng ito.”
Humigpit ang dibdib ni Sophia.
“Isang taong… nagtatago?”
Tumango si Lucas.
“At kapag nalaman mo kung sino siya… magbabago ang lahat.”
Huminga nang malalim si Sophia.
“Paano ko malalaman kung totoo ito?” tanong niya, nanginginig ang boses. “Paano ko malalaman kung sino ang mapagkakatiwalaan?”
Lumapit si Lucas nang bahagya.
Hindi sobra. Hindi kulang.
Eksaktong sapat para maramdaman niya ang presensya nito.
“Hindi mo pa malalaman ngayon,” sagot niya. “Pero hindi ka nag-iisa sa pag-alam ng katotohanan.”
Tahimik ang silid.
Ngunit sa katahimikan na iyon… mas lumalakas ang tension.
“Lucas…” bulong ni Sophia. “Bakit parang alam mo na lahat?”
Sandaling katahimikan.
“Dahil kailangan kong malaman,” sagot niya.
“Para maprotektahan ka.”
Napatingin si Sophia sa kanya.
“Bakit ako?”
Lumapit si Lucas ng mas konti pa.
At sa boses na mas mababa kaysa dati, sinabi niya:
“Dahil mahalaga ka sa kung ano ang susunod na mangyayari.”
Nanigas si Sophia.
Hindi niya alam kung matatakot ba siya…
o mas lalong maaakit.
Sa gitna ng marangyang penthouse, habang nakalatag ang mga dokumentong nagbubunyag ng nakaraan niya, unti-unting mas lumilinaw ang isang bagay:
Hindi aksidente ang lahat ng ito.
At ang mas nakakabigla…
si Lucas de Vera ay hindi basta bahagi ng kuwento niya.
Siya mismo ang susi.
At sa isip ni Sophia, isang tanong ang paulit-ulit na bumabalik:
Kung ang katotohanan ay magsisimula nang mabuksan…
handa ba siyang malaman kung sino talaga siya?
- Writer
