Chapter 2
856 Words
Chapter 2: Ang Unang Gabing Magkasama
Ang umaga ay mabilis na dumating, dala ang malumanay na sikat ng araw na sumisilip sa penthouse. Si Sophia ay nagising sa malamig na hangin mula sa aircon at sa makapal na kumot na nakabalot sa kanya.
Ngunit kahit komportable ang paligid, hindi mapakali ang t***k ng kanyang puso.
Sa isang iglap, bumalik sa isip niya ang nakaraang gabi—ang ulan, ang SUV, at si Lucas de Vera, ang lalaking tila kayang kontrolin ang bawat sandali ng kanyang buhay.
Nang dahan-dahan siyang lumingon, nakita niya ito.
Si Lucas ay nakaupo sa sofa, may laptop sa harap, tila abala ngunit agad na naramdaman ang pagmulat niya.
“Good morning,” sabi nito sa mababang boses, puno ng kontrol at kakaibang init. “Alam kong gising ka na.”
“Ah… good morning,” sagot ni Sophia, sabay ayos ng buhok, halatang nahihiya. “P-po?”
Bahagyang ngumiti si Lucas—isang ngiting hindi niya mabasa kung lambing ba o panganib.
“May kailangan tayong pag-usapan. May trabaho ka bukas. At kailangan mong maging handa.”
Natigilan si Sophia.
“Trabaho?” ulit niya, litong-lito. “Pero paano po…?”
Tumayo si Lucas at lumapit sa bintana, tanaw ang buong lungsod sa ibaba.
“Maraming bagay ang hindi mo pa alam,” malamig ngunit mahinahon niyang sabi. “Pero isang bagay ang sigurado—hindi ka na mag-isa ngayon.”
Lumunok si Sophia.
“Bakit parang ako ang nasa panganib?” mahina niyang tanong.
Humakbang si Lucas palapit sa kanya.
“Hindi dahil sa iyo,” sagot niya. “Kundi dahil sa mundo na kinikilosan mo. At inilagay kita rito para protektahan ka.”
Mas lalo lang gumulo ang isip ni Sophia.
“Pero hindi ko pa kayo lubos na kilala… bakit niyo po ito ginagawa?”
Huminto si Lucas. Tinitigan siya nang diretso—parang sinusukat ang bawat takot at pagdududa niya.
“May mga bagay na mas mabuting hindi muna ipaliwanag,” sagot niya. “Sa ngayon, ang kailangan mo lang ay magtiwala.”
Magtiwala.
Isang salitang parang mabigat para kay Sophia.
Paano siya magtitiwala sa lalaking kahapon lang niya nakilala—pero ngayon, tila kontrolado na ang buong buhay niya?
Ngunit sa kabila ng takot, may bahagi ng dibdib niya ang hindi maintindihan ang sariling reaksiyon—kakaibang atraksiyon na humihila sa kanya palapit dito.
Lumipas ang araw sa gitna ng trabaho sa penthouse.
Mga tawag, email, meetings—lahat kontrolado at organisado, na para bang normal lang ang lahat.
Ngunit hindi normal ang pakiramdam ni Sophia.
Habang nagtatrabaho siya, hindi niya maiwasang mapansin si Lucas—ang awtoridad sa bawat kilos nito, ang katahimikan na parang may binabantayan palagi, at ang mga matang tila laging may nakikitang mas malalim kaysa sa sinasabi.
“Napansin mo ba,” biglang sabi ni Lucas habang nagtatrabaho sila, “na kahit gaano ka kaingat, may mga bagay talagang hindi mo makokontrol?”
Napatingin si Sophia.
“Ano po ang ibig niyo sabihin?”
“Na hindi lahat ng pangyayari ay aksidente,” malamig niyang tugon. “May mga taong gumagalaw sa likod ng lahat.”
Bago pa makasagot si Sophia, tumunog ang alert sa laptop ni Lucas.
Agad siyang tumayo.
May tinawagan siya sa telepono, mababa ang boses, mabilis ang mga salita.
Nagbago ang buong aura niya.
Ang lalaking kanina ay kalmado—ngayon ay tila mas mapanganib at mas alerto.
“May problema po ba?” tanong ni Sophia, kinakabahan.
Lumapit si Lucas at bahagyang hinawakan ang balikat niya.
“Hindi ka dapat mag-alala,” sabi niya. “Pero kailangan mong maging mas maingat ngayon.”
Mas lalo lang bumilis ang t***k ng puso ni Sophia—hindi niya alam kung dahil sa takot o sa kakaibang init ng kamay nito.
Maya-maya, dinala siya ni Lucas sa isang pribadong bahagi ng penthouse—isang hidden office na hindi niya agad napansin noon.
Punong-puno ito ng dokumento, files, at larawan ng mga negosyo at taong hindi niya kilala.
“Dito ko minamanage ang lahat,” paliwanag ni Lucas.
“Hindi ito para sa publiko.”
Huminga siya nang malalim.
“Lahat ng ito… may koneksyon sa dahilan kung bakit ka nandito, Sophia.”
Napatingin siya.
“Bakit po ako?”
Lumapit si Lucas, at sa pagkakataong iyon, ang boses niya ay naging mas mabagal, mas mabigat.
“Dahil ikaw lang ang maaaring magbago ng takbo ng lahat.”
Nanlamig si Sophia.
Hindi niya alam kung matatakot ba siya…
o mas maaakit.
“Hindi ko alam kung handa ako,” mahina niyang sabi.
Ngumiti si Lucas—isang ngiting puno ng pangako at panganib.
“Hindi mo kailangang maging handa.”
“Ang kailangan mo lang… ay sumubok.”
Tahimik ang buong silid.
Sa pagitan nilang dalawa, ramdam ang bigat ng hindi pa nasasabing katotohanan—at ang tensyon na mas lumalalim sa bawat segundo.
Habang lumulubog ang gabi sa mga ilaw ng lungsod sa ibaba, mas lalo ring lumalalim ang pagkakagapos ng kanilang mga mundo.
At para kay Sophia, isang bagay lang ang malinaw:
Ang lalaking ito… hindi lang lihim ang dala niya.
Kundi isang kwentong babago sa buong buhay niya.
- Writer
