Ilang araw kaming walang kibuan ni Kervy matapos ng naging pag-uusap namin sa gabing iyon. No one dared to speak whenever we get to see each other in his house. Hindi niya ako pinapansin, kahit ang anak ko.
He had been very silent. I don’t know if he was thinking about the things I said to him or maybe preparing for a lot more on how he could take his revenge on me. Ang sa akin lang, kahit papaano ay nailabas ko ang saloobin ko sa kanya in a calm way. Gustuhin ko mang magalit ay mas pinili ko na lang na kausapin siya nang maayos dahil sa aming dalawa, siya pa rin ang mas may karapatan na magtanim ng sama ng loob sa akin.
Halos dalawang linggo rin ang lumipas na hindi kami nagpakiramdaman sa isa’t-isa. Sa umaga ay bihira ko lang siyang naabutan. Kapag bababa kami ni Samira ay kusa itong
