Hinatid kami ng isang maid sa bakanteng kwarto. Nagpasalamat ako dito saka kami pumasok ni Samira sa loob. I let her roam inside the room habang pinapaalalahanan na huwag manira ng kahit ano pang gamit. Hindi kami bisita dito. Ramdam ko na. We’re like a prisonner while living here in his house.
Inayos ko ang mga gamit ni Samira habang tuwang-tuwa itong nagtatalon sa kama. The matress is soft at hindi ganoon kalambot ang higaan namin sa Davao kaya naman naiintindihan ko kung bakit tuwang-tuwa ang anak ko. Kahit papaano ay naibsan ang pag-aalala sa puso ko nang makita kong okay si Samira. She mattered to me the most.
Nang matapos kong magligpit ng gamit namin ay kaagad kong tinawagan sila Mama para sabihin na maayos akong nakarating sa Manila. Video call iyon kaya naman kaagad kong hinara
