Upright

Chapter 10

Naging balisa ako ng isang linggo, nakatulala at umiiyak lang. Gusto kong sisihin ang sarili ko at ang lahat, dahil kulang yung ginawa naming paghahanap, dahil hindi namin siya kinuha kaagad, dahil hindi namin siya napilit.

Si papa dahil pinigilan niya ako, si Olivia, gusto kong sisihin lahat ng tao sa paligid ko, pakiramdam ko kasalanan nila pero mas kasalanan ko kasi hindi ako naging mabuting kaibigan.

I am a useless friend, I don't deserve her siguro kaya din ako iniiwan kasi wala akong karapatan at hindi ko deserve ang may kasama sa buhay.

I keep hurting myself for the whole week everytime I wake up and remember her.

Bumabalik ako sa mga araw na umalis si mama at nang time na sinasaktan ni papa si mama dahil sakin, I would take a bath and stay for hours and cry then hurt myself,it become my routine for the whole week.

I can hear myself telling how useless I am, and totally agree with her. I felt like a crazy person, pakiramdam ko sinulid nalang at mababaliw na ako sa mga nangyayari sa buhay ko.

I can't take it anymore, but life is so good at playing with my feelings, siguro naiisip niyang kulang pa ang sakit na nararamdaman ko.

A week after is her funeral, sa huling gabi na ako pumunta and the thought of going to their house got me teared.

Iniisip ko palang na pupunta ako para makilibing ay sumisikip na ang dibdib ko.

Habang nag-aayos ako at nakaharap sa salamin ay panay punas ng luha ang ginagawa ko.

I...

lost...

her.

As I set foot on the gate of their house tumulo na naman ng sunod-sunod ang mga luha ko and the moment I see her inside the coffin got me on the ground para akong nasa ilalim ng kumunoy at amat-amat hinihila pababa.

Pakiramdam ko lulubog ako sa lupa habang umiiyak, sising-sisi ako habang nakikita siyang nakapikit at puno ng pasa sa buong mukha.

Hindi man lang naitago ng make-up ang mga galos, sugat at pasa niya sa buong katawan.

"I'm sorry... I shouldn't leave you, hindi dapat kami umalis sana pinaglaban kapa namin, sana lumaban pa kami, sana tinanggap nalang namin yung galit mo basta makuha ka lang namin. Alam mo ba..."

"Ang dami kong sana na pinagsisisihan. We're too late, I'm really s-sorry Jade, I'm sorry, I'm sorry, I'm sorry."

"I-m so-rry." paputol-putol kong sabi.

Halos hindi ako makahinga dahil sa sakit at iyak ko.

Halos hindi ako matapos kakahingi ng tawad kung hindi ako hinila paalis sa harap niya.

"I'm sorry." I said and look at Dorothy with so much hope and pleading.

Nagsisisi ako ng sobra, we both hug each other while crying so hard.

Sobrang sakit, hinigpitan ko ang yakap ko sa kanya.

"Yes, we're sorry sising-sisi ako Freatch. It's my fault, hanggang ngayon hindi ko matanggap at hindi ko kayang tanggapin."

I suddenly feel a hug from behind.

"I'm useless, I'm an empty brain hindi ko man lang siya naipagtanggol, napakawala kong sibling kaibigan." Thea said while crying and hug me tighter from the back.

We hug her and cried more.

Nagpaalam ako kay Olivia ng tumigil na akong umiyak at dahil ayaw kong lumapit kay papa dahil kausap niya ang tatay ni Jadied kasama ang asawa nito.

Ayaw kong lumapit dahil baka makapatay ako ng isa sa kanila lalo na ng asawa ni Jadied.

His a bastard, a useless tin can brain, deadly ugly beast.

Pare-parehas silang walang puso, gustong-gusto ko siyang patayin pero gusto ko din siyang makita sa kulungan and I'm praying and hoping that justice we'll be serve.

Niyuko ko na lang ang ulo ko, at kinuyom ng husto ang mga kamay ko. I can feel my range on them, kung may nakakakita sakin siguradong isipin nila na papatay ako ng tao sa tingin palang and it's true, I want to kill a person right now.

Yung taong pumatay sa kaibigan ko, and to see him smiling and laughing is choking me to death.

Pare-parehas silang mga demonyo.

Mabilis akong lumabas sa lugar na yun at lumabas ng bahay.

I started crying again in the middle of the street, it's raining hard. Ramdam ko ang pakikiramay sakin ng gabi at ulan.

I hit my chest hard, it hurts so so much.

I can't believe I lost someone again, this time it's permanent,she's never going back.

Para akong baliw na naglalakad sa gitna ng kalsada sa ilalim ng hating-gabi. Hindi ko alam kong saan ang pupuntahan ko o anong gagawin ko.

I felt loss for that whole time, naglalakad lang ako at walang iniisip na kahit ano pero patuloy sa pagdaloy ang mga luha sa mga mata ko na sumasama sa mga patak ng ulan.

I just want to rest from all the pain and hurt that this world gives because it's too much, I'm dying with sadness.

And everything went black.

I slowly open my eyes and scan the room.

Bakit narito ako? Anong nangyari?

Nagtataka ako kong paano ako naka-uwi kagabi, hindi ko alam ang nangyari.

I look at the door as it opens.

"Ayos ka lang ba? Naku nag-alala ako sayo ng sobra. Sabi kuna nga eh bakit kaba nagpa-ulan hah." sunod-sunod na sabi ni manang ng makapasok sa kwarto ko at makitang gising na ako.

Halata sa buong mukha niya ang pag-aalala, sinipat niya din ang nuo at leeg ko.

"Buti na lang mababa na ang lagnat mo, naku nagkukumbulsyon ka kagabi sa sobrang taas ng lagnat mo."

"Pasalamat na din sa tumulong sayo kagabi."

I look at her and smile dreary.

"Bakit? Ayos ka lang ba?" tanong niya ng makitang pinagmamasdan ko ang bawat kilos niya.

I can see my mother on her, I miss this kind of care.

Umiling lang ako ng marahan.

"Wala po, ayos na po ako wag na po kayo ng mag-alala." sagot ko lang at umayos na ng higa.

Masakit at mabigat kasi ang buong katawan ko, wala na nga siguro akong lagnat pero pakiramdam ko namamaga ang buong katawan ko at bawat kilos ko ay kumikirot ang mga laman ko.

"Matutulog po muna ako ulit, mamaya na lang po ako kakain." malumanay kong sagot at inayos na ang kumot sa katawan ko.

Hindi kuna pinansin si manang at narinig na lang ang pagsara ng pintuan.

Tumulo na naman ng sunod-sunod ang luha ko.

Nasasaktan na naman ako, sobrang sakit mawalan ng taong iniingatan at pinapahalagahan.

Niyakap ko pa ang kumot at bumaluktot at hinigpitan ang yakap sa sarili ko.

My emotions are flooding again. Sobrang sikip na ng dibdib ko dahil sa hirap sa paghinga pero hindi ko niluluwagan ang yakap ko sa sarili ko at mas hinigpitan pa ito lalo.

Kung pwede lang na pigilan ko ang paghinga ko hanggang sa sumabog ako ay gagawin ko.

Pakiramdam ko yung paghihirap ko yung nagbibigay ng assurance sakin na buhay pa ako at hindi pa tapos ang paghihirap na nararamdaman ko.

I felt alive while almost killing myself, and it feels so good.

Isang linggo ko ding dinahilan ang lagnat at sakit ng katawan ko para maitago ang mga hikbi at sakit na nararamdaman ko.

Pero dahil sa balitang may pre-trial na mangyayari dahil sa pagkamatay ni Jadied ay pinilit ko ang sarili kong tumayo at lumakas dahil gusto kong makitang nakakulung ang taong gumawa noon sa kanya.

And ironically her murderer is her husband that I'm not shock of.

Dahil una palang alam kuna kong sino ang pumatay sa kanya.

I push myself to do my morning routine, it's monday and today is the day the of the pre-trial.

Pabalik-balik ako sa kwarto ko para makibalita kong ano ang desisyon ng dalawang kampo. I'm just hoping that her father would fight for her even if his laughing with him on the day of the burial. Baka lang hindi niya alam.

Excuses I might say, but it's the only reason that gets me sane.

I want to see him fight for her daughter just once even if she won't see it.

Pero bakit kahit minsan alam na natin ang sagot umaasa pa din tayo? Kahit alam natin sa huli masasaktan tayo ginagawa pa din natin?

Sometimes I want to ask WHAT IS HOPE FOR? For desperate people, for sad, for happy.

Bakit kailangang umasa sa mga bagay na may sagot pero ayaw lang natin tanggapin?

Na minsan alam nating mali pero pinipilit pa rin nating itama.

This world sucks, I hate its justice. Why is justice a woman?

Ang dami kong tanong na hindi ko kayang bigyan ng dahilan at paliwanag.

The result was the same as I expected but I just hope it would change.

Nabasura ang kaso at ginawang katatawanan lang, alam ng lahat ng tao sa bayang ito ang tunay na nangyari pero walang may lakas loob na magsalita. And it sucks.

"How can you do that to your own daughter?" I ask furiously.

Ilang araw ko ding hinintay ang tatay ni Jadied na lumabas sa bahay niya. I want to confront him the moment the result went out. Myself can accept it.

"Ano bang pinagsasabi mo?" mataas na tonong tanong niya sakin.

"Your crazy, pinatay mo ang sarili mong anak para sa pera. Paano mo nagagawa yun sa sarili mong anak?" I ask.

"Paano mo naplanong ipapatay ang anak mo para lang sa maliit na halaga." I ask again almost giving up.

How could there be such a person like him?

"Wala kanang paki-alam doon buti nga napakinabanggan ko pa eh, isipin mo yun kamatayan niya lang pala ang kapalit para lang mapakinabanggan ko siya, Aba! Kung alam ko lang edi sana dati ko pa ginawa."

Hindi ko alam kong paano ko siya titingnan sa sinabi niya. It confirms my questions.

"So plinano mo? Inaamin mo na ikaw ang dahilan kong bakit namatay si Jadied. "sigaw at galit na galit kong sabi.

Gusto kong magwala sa sobrang galit.

" DEMONYO KA, DEMONYO KAYO, MGA WALANG PUSO, MAMAMATAY TAO. "sigaw ko habang dinuduro siya.

"Hoy alam mo bata kapa, aba napakawalang kwenta niyong mga babae, napalaki niyong problema tapos hindi lang namin kayo mapapakinabangan. "sagot niya sakin habang nakangisi.

I hate his smile.

"Hayop ka."galit kong sabi sabay sugod sa kanya at hila ng pamalo na naabot ng kamay ko.

Pinaghahampas ko siya ng kahoy na hawak ko, wala akong paki-alam sa mangyayari sakin o kung ano ang nangyayari sa paligid, maiganti ko lang si Jade.

Handa na akong patayin ang taong nasa harap ko ngayon, dahil sigurado akong hindi niya deserve ang mabuhay.

Hanggang sa hindi ko mamalayan na hindi kuna siya maabot dahil madami ng kamay ang pumipigil sakin.

"HAYOP KA, HAYOP! BITAWAN NIYO AKO."

"Bi-tawan n-iyo a-ko sabi. BITAW!"

Panay pumiglas ang ginagawa ko pero sadyang malakas sila.

Hangggang sa maubusan ako ng lakas at bumagsak sa lupa.

"Hayop ka, wala kang kwentang ama." pagod na pagod kong sabi at halos nanghihina na.

Umalis ako sa lugar na yun na walang lingon likod, tuloy-tuloy lang ang lakad ko hanggang sa bahay dati nila Jadied.

And there I see a murderer inside while scanning things around like nothing happened.

The thought of him smile clouded my thinking.

Mabilis akong lumakbo para makalapit sa kanya at mahampas siya sa ulo kaya bigla na lang siyang bumagsak at hindi pa ako nakontento dahil pinagsisipa ko pa siya.

"Yan tama lang yan saying demonyo. Mamamatay tao."

Nang makita kong hindi na siya gumagalaw ay umalis na ako doon at dumiretso sa tree house.

Gusto kong magpalamig ng isip.

I am welcome by an open space and silence.

I can even hear the cricket and the splash of the water near by.

It's so peaceful yet here I am trying to calm myself. I then look outside the window.

"Jade I'm missing you already, I promise I'll give you justice kapag Isa na akong lawyer, I will do everything para mabuksan ulit ang kaso mo." I said in the air.

It's sunset, it's always beautiful like sunrise. They signify beginning and ending, hope and rest, happiness and pain,new things and losing.

Kinabukasan ay hinuli na ako ng mga police, hindi naman ako umimik because I know I'm guilty but atleast napaghiganti ko man lang ang kaibigan ko.

Maramdaman man lang nila at sakit ng mga sugat at pasa ni Jadied, sapat na yun para sakin.

I stayed in jail for the whole month, dumadalaw sila Thea at Dorothy pero never na pumunta ang kahit isa sa pamilya ko, kung pamilya nga ba ang turing nila sakin.

Nakalabas lang ako dalawang linggo bago ang pasukan sa college.

I started my remaining summer the same but lost.

Lost with the thought that I'm still hanging on the edge but almost losing myself.

Hindi kuna kayang mawala pa ng isang taong importante sakin.

Magcocollege na ako pero hindi ko pa alam kong anong mangyayari sakin, kagaya ng bawat taong nagdaan. I never have the assurance na makakatapos ako ng pag-aaral.

Because at the end of the day, I always have to fight for the dream that I want to achieve.

Hindi ko pa din nadadalaw si Jadied, because I don't have the courage.

Maybe not now but in the future where I could learn to fight for those wrong things using the justice system.

I want them to be proud of me dahil yun na ang huling gulo na gagawin ko hanggang makapagtapos.