JADE'S POVS
Matapos kong marinig ang hikbi ni Lauren habang kausap ko siya sa cellphone ay nataranta ako. Umiiyak na naman siya.
Hindi ko na tinapos ang usapan namin at pinuntahan ko na siya. Alam kong nasa apartment unit pa siya.
Mabilis akong bumyahe papunta doon at kinalabog ang pintuan. Nang buksan niya ito, agad ko siyang niyakap.
"Sorry," sambit ko. Bigla siyang umiyak lalo.
"W-wala ka namang kasalanan," himihikbi tugon niya. Hinaplos haplos ko ang buhok niya habang pinapakalma siyang umiiyak pa din.
"Tahan na, kain na lang tayo," aya ko sa kanya. Alam ko namang masakit sa kanya ang nangyayari sa kanya-- kung ano man ang nangyayari sa kanya at wala akong magagawa para maibsan iyon.
Bahagya siyang tumawa. "T-tara, nakakagutom din pala ang umiyak."
Inalalayan ko siya hanggang m
