Chapter 23:
1348 Words
"Humility is the true key to success. Successful people lose their way at times. They often embrace and overindulge from the fruits of success. Humility halts this arrogance and self-indulging trap. Humble people share the credit and wealth, remaining focused and hungry to continue the journey of success."
Ashlee pov
After ko makilala ang aking tunay na mga magulang ay dinala nila ako sa China para daw magbagong buhay... pero makalipas ang isang taon ay kinailangan kong bumalik ng Pilipinas para sa asikasuhin ang paglipat ng mga ari-arian nila daddy at mommy sa aking pangalan...
I can tell that I am now completely different person... And yes, I already moved on...
"Baby Ash tandaan mo hindi lang basta-bastang tao ang mga makakaharap mo. This is the first occation na irerepresents mo as the owner of Gokongwei businesses. So you must be careful in every words na bibitawan mo..." paalala ni Rogelio.
"Sssshhhh... Wag mo akong tawaging baby... ang chaka... pinsan nalang or whatsoever... wag lang baby..." saad ko.
"And isa pa, anomg silbi mo kung papanoorin mo lang ako." taas kilay kong sagot.
"Sabi ko nga..." sabi niya.
"Good evening Sir Tan." ipinakita niya ang black card nito.
"Good evening mam..." tinaasan ako nito ng kilay. Akmang papasok na ako pero pinigilan niya ako.
"Mam, I'm sorry but only those who have invitations are allowed to enter..." Tinaasan ko din ito ng kilay. At ang gago kong pinsan, ayun pinapanood lang niya ako.
"Why should I present the invitation, if I am the owner of this company.?" tanong ko dito pero nginitihan lang ako na parang sinasabing ambisyosa ako.
"I'm sorry mam, pero hindi po talaga kayo pwedeng pumasok..."
"What is your name?"
"Grace po mam."
"Okey Grace, ask the secretary of Mr. Jiang Gokongwei to come here."
"Mam ano nga pong pangalan niyo.?"
"Alexia Ashlee Montero Gokongwei..." takot at gulat ang rumehistro sa mukha nito.
"I'm sorry po mam. Hindi ko po alam... Sorry po ulit..." hindi ko ito kinibo...
"This way please. Sorry po ulit." mabait akong tao, but my parents told me how to be cold. Hindi daw pwedeng laging bait ang papairalin dahil aabusuhin ka...
Naramdaman ko ang braso ni Rogelio sa bewang ko. Sanay na din naman ako kaya hindi na ako naiilang.
"Baby Ash, handa ka na bang makaharap muli ang asawa mo.?" tanong nito...
"Yes of course... " matapang kong sagot...
"Okey nandito lang naman ako sa tabi mo."
Laging nakadikit ito sa akin kaya siya na ang nagpapakilala kung sino ako. Hindi nila ako kilala dahil wala pang pormal na pamamaalam ang aking ama. But the moment na babanggitin niyang anak ako ni Jiang Gokongwei ay tumatahimik ang mga ito. Pinag-aralan ko ang bawat kilos nila...
He is Rogelio Ordinario Tan... who would think na magpinsan pala kami??? His father and my father are cousins, and siya ang nakahanap ng totoo kong magulang ng dahil sa kwintas na iniwan sa akin ng aking mommy nong baby ako. His father is a filipino-chinese.
Nalaman ko ang reason kung bakit kinailangan akong iwan ng mommy noon... And its acceptable naman so I forgive them. May mga pamilya sa China daw kasi na kapag babae ang anak ay madalas ginagawang slave or ipinapamigay na agad... And my ancestors are like them... but when they gone... My mom told everything to my dad... (Okey cut na sa throwback...)
"Ashlee?" hindi siguradong tawag niya... Sabi ko nakamoved on na ako pero bakit ganito pa rin ang nararamdaman ko... Hindi ko ito liningon at kunwaring di ko siya narinig...
------------------
Hammer pov
It's been 1 year more than simula iwan ako ni Ashlee... I know I hurt her but I don't have the courage to find her because I don't want hee to suffer from pain... Nong araw na umalis siya ay ang araw ding nawala ang mga kaibigan ko sa akin... They help me to overcome my sadness but I hurt the woman who loves me... Napakatanga ko na hindi ko siya binigyan ng pagkakataong makapasok sa sistema ko...
"I'm please to meet you Ms. Gokongwei..." inagaw ng attention ko ang babaeng tinawag na Ms. Gokongwei dahil sa kasama nitong lalaki.
"Your lucky Mr. Tan for having a woman like her..." hinapit nito ang bewang niya... Why I felt familiarity with this lady...? It's like I know her...
"Excuse me..." sinundan ko ito, I'm not sure kung siya ba ito but why they called her Gokongwei? Not Tan? Ikinasal ba siya? Pero malabo dahil kasal pa kami...
Hindi ako nakatiis ay nilapitan ko ito...
"Ashlee?" tanong ko. Hindi niya ako nilingon but I know she heard me dahil napatigil ito...
"W-wait Ashlee..." nong humarap siya sa akin ay gusto ko na itong yakapin pero hindi ko magawa...
"Ms. Gokongwei, Mr. Gokongwei is on the line... Would you like to speak to him?" sabi ng secretary ni Mr. Gokongwei. Kinuha nito ang hawak niyang cp.
"Excuse me...." sinundan ko pa rin ito nong lumayo siya para kausapin ang nasa kabilang linya. Nakikinig lang ako.
"Dad I told you, you don't need to come..."
"Okey kung yan ang gusto po ninyo.... But please be careful mom." Dad? Mom? How? Sila ba ang totoong magulang nito?
"Okey po, I love you..." pagkapatay niya ng tawag ay humarap ito sa akin.
"What are you doing here?"
"Ashlee how are you?"
"Sinundan mo ba ako para lang tanungin kung kumusta na ako?"
"No, I mean yes..." umismid ito
" Tsk, As you can see I am FINE NOW so please, if you can excuse me... I'll go back now..." never ko siya nakitang ganito non... I used to know her charming, sweet and kind...
"Oh, you're here baby... Hinanap kita sa kung saan, buti nasalubong ko iyong secretary ni Tito.....---"
" Oh hi, Mr. Aragon. I'm glad to see you again..." hinapit nito ang bewang ni Ash... bakit nakakaramdam ako ng inggit???
" Hi Mr. Tan..." matalim ang mata niyang nakatingin sa akin...
"Lets chat in some other days Mr. Aragon.. I need to bring her home now. It's already late..." gusto ko man silang pigilan pero natatakot ako dahil feeling ko wala na akong papel sa buhay niya... Naalala ko ako nga pala ang nagsabing umalis siya...
"Okey take care..." wala na akong nagawa kundi pagmasdan sila habang papalayo... nagdesisyon na lang din akong umuwi na.
Kailangan ko nang ihanda ang sarili ko dahil alam ko. isang araw divorce paper na ang darating sa akin dahil kayang-kaya ni Mr. Tan ipa-annul ang kasal namin kung gugustuhin niya. At kung totoong isa siyang Gokongwei ay lalo akong mahihirapang lumapit na sa kanya... I regret it... I regret everything...
-------------------
Ashlee pov
"Are you okey?"
"Yeah, Im okey. Don't worry I moved on..." sinungaling bulong ng isip ko.
"I know you still love her." kinurot ko ang bewang nito.
"Ouch Ash... Ang pino talaga ng kurot mo..."
"Aha, iniiwasan mo na ngayon ang kurot ko ha..." kinurot kurot ko pa ito hanggang sa makarating kami sa sasakyan...
"Naughty cousin of mine..." sabi nito pagkapasok namin ng sasakyan saka niya ako kinili-kiliti... Para kaming mga bata... Ako na panay ilag, siya na panay ang pangingiliti sa akin.
Napatigil lang kami nong may isang pares ng matang nakatingin sa amin.
"Ash continue, hayaan mong pagsisihan niyang binitawan ka niya..." saka walang sabi-sabing kiniliti na naman niya ako sa tagiliran kaya napahiyaw ako.
"Anong sabi pala ni tito..." tanong niya nong tumigil kami sa paghaharutan.
"Uuwi daw sila para formal akong ipakilala sa mga tao..."
"Are you ready to embrace the business world...? You know Ash, you need to be responsible to all of the decisions you make...."
"Alam ko naman yun Gel... Huwag lang hawakan ng magulang ko ang buhay ko, lahat ng tama para sa kanila gagawin ko."
"Sabagay, ganyan ka naman simula noon pa... you will do everything for your loved ones..."
I thought when I embraced the life of becoming a Gokongwei, ay magiging maayos na ang lahat... pero isang maling desisyon lang ay nagbago ang lahat... Sana, hindi ko nalang ginawa... sana hinayaan ko nalang...
- Writer
