Unti-unting bumigat ang paghinga ni Mara. Ang mga salitang iyon ay tila may kasamang mga larawan. Nakita niya sa isip ang isang harding nalalatagan ng mapuputing bato. Isang maliit na batang babae ang may hawak na stuffed rabbit. May babaeng nakaluhod sa kanyang harapan, ikinakabit ang isang kuwintas sa kanyang leeg. Hindi niya makita ang mukha nito, ngunit alam niyang iyon ang kanyang ina.
Huminto siya. Hindi pa ganap ang alaala ngunit sapat na upang mapaiyak siya nang tahimik. Hindi siya pinilit ni Arturo na magsalita. Alam niyang kapag pinuwersa ang isip, maaaring mawala muli ang mga alaalang nagsisimula pa lamang bumalik.
Pagdating nila sa Hardin ng Abo ay sinalubong sila ng katahimikan. Ang lugar ay hindi kagaya ng inaasahan nilang guho. Nakatayo pa rin ang mga lumang batong puti, b
