YANNA’S POV
Tatlong araw na akong nasa ospital.
Tatlong araw na puro puting kisame ang tanaw ko, na parang walang katapusang loop ang oras. Pero sa bawat araw na lumilipas, unti-unti ring bumabalik ang lakas ko. At higit sa lahat, unti-unting lumilinaw sa ‘kin ang mga bagay-bagay.
Ang baby ko, sabi ng doktor, ay stable na. May binigay silang maintenance meds para masigurong hindi mauulit ‘yung pagdurugo. Pero may babala din iwasan ko raw ang matinding stress.
Para sa akin, malinaw ang ibig sabihin no’n: I have to choose peace, kahit gaano pa kahirap. Hindi na lang kasi ito tungkol sa akin. May ibang buhay na akong kailangang alagaan.
Nakaupo ako ngayon sa kama, nakasandal sa mga unan habang minamasahe ni Mama ang binti ko.
Tahimik lang kami. Pero ramdam ko ‘yung bigat sa pagitan nam
