82
Napatigil ako sa sinabi niya.
Parang may kung anong kumirot sa dibdib ko, hindi dahil sigurado ako sa sagot, kundi dahil ramdam ko kung gaano kabigat para kay Anton ang amining iyon. Hindi siya nakatingin diretso sa akin ngayon. Nakayuko lang siya, nakahawak ang dalawang kamay niya sa gilid ng kama, na parang naghahanda sa anumang isasagot ko.
“Ano bang gusto mong sabihin?” mahinang tanong ko.
Huminga siya nang malalim bago ako tuluyang tiningnan.
“Na natatakot akong mahuli. Na baka pag bumalik ako, may iba nang mas may karapatan sa’yo.” Malungkot niyang sabi. Hawak niya na ang kamay ko na parang nangungusap na tanggapin ko ulit siya. Pero hindi ganon kadali ‘yon.
“I know, hindi madali na tanggapin ako. Pero handa akong maghintay.” Sabi niya at umiwas ako ng tingin.
“Pero natata
