Prologue
1219 Words
Janice's POV
I rolled my eyes when I heard my phone rang for the fifth times now. I know I'm late but how many times should I tell him that I'm driving?
I stopped the engine and look at the outside of my car over the mirror. I'm now in front of the building where my boyfriend is working, but damn this city, I hate parking.
I answered the phone call, taking a deep breath, watching the other car passing me, took their way in a parking lot. Nice, am I the only one who don't like parking in Los Angeles?
"Come on, Babe, where are you? Mr. Sinatra is waiting," I heard him asking with his worried tone. Mr. Sinatra is the client that I suppose to meet for the sake of our company's proposal.
"My God, I hate parking!" I just said, clearly enough for him to know that I have a problem.
I heard him sighed. "Where's your driver?"
"I gave him a day off for his daughter's birthday."
"Excuse me," I heard him said to the other line. I heard the door opened and closed. "Hindi ako makakababa diyan, but I'll ask someone to go there so you can hurry up here."
Napabuntong hininga ako saka lumabas ng sasakyan ko. "Thanks. Who, by the way?"
"Uncle's bodyguard."
I shrugged. "He resigned, right?" I remember when Uncle told me that his bodyguard resigned to leave Los Angeles and marry a woman of his life and live their happily ever after in New York.
Bahagya ko lang nginitian ang ilang alam kong mga empleyado sa building na napapadaan at napapatingin sa akin. Siguro nagtataka sila kung anong ginagawa ko rito sa labas at hindi pa pumapasok. Actually, I could just talk to the security to look for my car, but I don't feel to. It was not my first time driving, I think its just my third times since I got my licence only 2 months ago, and was like what happened just right now, its difficult for me to park. Hindi ko rin alam pero hindi ko pa gamay.
"Yeah, he was newly hired. He'll introduce himself as Bernardo, wait for him, okay."
Tumango-tango lang ako kahit hindi niya ako nakikita saka pinatay ang tawag. First thing na ikinagpapasalamat ko kay Kiel, sa boyfriend ko, ay kaagad niyang sinusolusyunan ang problema ko kapag alam niyang kailangan ko.
Siguro dahil bihira lang din naman akong humingi ng tulong sa kaniya. We're almost 6 years in relationship now, and sooner or later we'ill settle down for good, but still I can't depend myself to him. I love being independent, making my own decisions, and solving my problems on my own, but not this parking thing. Sometimes I'm thinking that car isn't really my thing.
"Excuse me, Ma'am." Napapihit ako paharap sa may likuran ko nang biglang may magsalita sa likuran kong malalim at may kalakihang boses, ilang minuto ang lumipas pagkababa ko ng tawag. Mabuti na lang at bandang alas otso lang ng umaga kaya hindi gaanong kainit ang araw, hindi pa ako masyadong tusta.
It was strange, his voice makes me shiver for I don't know reason, not because of his deep voice but for somehow his voice was too familiar in my ear.
"I'm Bernardo, Ma'am, Sir Kiel and Mr. Williams sent me to take over your car," he said standing straight in front of me, but I can't see if he's looking at me because of his dark sunglasses. It almost covering his whole face, which I want to see as whole.
Kunot-noong tumango ako at iniabot ang susi ng sasakyan ko, hindi pa rin maalis ang mata ko sa mukha niya. Tumungo siya bahagya para i-excuse ang sarili pagkakuha ng susi at saka pumasok sa sasakyan ko. Gumilid ako at pinanood ang pagpapaandar niya ng sasakyan ko. I again heard my phone ringing but I just ignored it. Abala ako sa pag-iisip kung saan ko nakita ang lalaking ito. Hindi ako puwedeng magkamali.
Napakurap ako sa tunog ng sasakyan nang sinara niya ang pinto nito bago muling humarap sa akin pagkatapos niyang mag-park.
"Is this what your waiting for, Ma'am?" Iniabot niya sa akin ang pula kong purse na ngayon ko lang naalalang naiwan ko sa kotse kanina.
I cleared my throat and took if from his hand. Sinabit ko ang chain lace nito sa balikat ko. "Thanks," tanging nasabi ko.
"Sir Kiel is waiting for you, Ma'am."
Tumango lang ako at pumihit patalikod, pilit pa rin inaalala kung sino siya. Naramdaman ko ang pagsunod niya sa akin hanggang makapasok kami ng building. Taas noo akong naglakad patungo sa elevator, tila agaw pansin ang matunog kong takong. Wearing a backless orange top with black blazers and a bandage skirt which is covering half of my legs, I know I look very sophisticated right
now.
Magkasunod kami ni Bernardo na pumasok sa elevator. Siya na ang pumindot doon para ihatid kami sa 26th floor kung saan alam kong magaganap ang meeting. It will be me, Uncle, Mr. Sinatra and my boyfriend, Kiel.
Hinawi ko ang buhok kong nakalugay upang mawala ang iilang hiblang nakaharang sa mukha ko at hinayaan iyon umalon sa likod ko. Nangunot-noo ako nang maramdaman ko ang titig ng dalawang pares ng mga mata sa akin. Binalingan ko si Bernardo ngunit hindi ko naman makita ang mga mata niya dahil sa suot na sunglasses. Umirap ako. Kaming dalawa lang naman ang nasa loob ng elevator. He's the only one who can stare at me right now.
"You can now take off your sunglasses, we're not in a sunlight."
"It's a part of my uniform, Ma'am," diretso niya lang na sabi, nanatiling diretso ang matipuno niyang balikat na halata kahit sa formal attire na suot.
Napaismid ako. "It's not like you have to watch us out inside of this elevator, so take it off."
"It's a part of my uniform, Ma'am."
Naiinis na humarap ako sa kaniya. "You told me that twice and don't you dare to say it again trice. Now take it off."
Nakita ko ang marahas niyang paglunok at diretso lang pa rin sa kinatatayuan niya. Nauubusan ng pasensya na pumunta ako sa harap niya. Mabuti na lang at nakatakong ako ng 5 inches kaya hindi ako nahihirapan na abutin siya kahit matangkad siya.
"Take it off," utos ko pero ako na ang nagtangkang magtanggal niyon. Nagawa niya pang hawakan ako sa may pulsuhan ko pero ang daliri ko lang ang pinagalaw ko upang tuluyan itong matanggal sa mga mata niya.
Napatitig ako sa kaniya nang magtama ang mga mata namin, hawak niya pa rin ang pulsuhan ko sa ere. Segundo lang ang itinagal niyon pero parang oras ang lumipas. Parang isang libro na mabilis na binibitiwan ang bawat pahina niyon nang isa-isang bumalik sa alaala ko ang una at huling gabing nakasama ko siya.
"Samael?" bulalas ko na halos hangin lang habang nagsasalit-salit ang paningin ko sa dalawa niyang halos kulay asul na mga mata, ang nakakunot niyang noo ang lalong nagdedepina ng mga mata niyang ni minsan ay hindi ko nakalimutan. Its really him.
Kasabay niyon ay ang pagtunog ng elevator, binitiwan niya ang kamay ko saktong pagbukas ng bakal na pinto.
"We're here, Ma'am," magalang niyang sabi, doon ko lang na-realise na umaakto siyang hindi ako kilala.
- Writer
