Nagising ako na may naririnig na kalansing ng kadena sa kung saan. Unti-unti kong iminulat ang aking mga mata kasabay ng matinding pagkirot ng aking ulo. Napahawak ako roon habang unti-unting sumisilay ang isang pigura ng lalaki sa harapan ko.
A man in his lab gown. Inayos niya ang salamin na suot niya at saka bahagyang iniluhod ang kaliwang tuhod sa aking harapan, upang pantayan ang mukha ko, nang mapansin na nagising na ako.
By the way, this is still Presley in Taumer's memory. Nandito pa rin ako sa kanyang katawan, more like her point of view, upang sariwain ang kanyang alaala. Nararamdaman ko rin ang mga emosyon at pisikal na sakit na naramdaman niya noong mga oras na iyon. Tila ba pinaramdam ulit sa akin ang mga naramdaman niya noon. Hindi ko alam kung bakit hindi na lang ipinanood
