Nanatiling tahimik ang buong sala. Pakiramdam ko, huminto ang oras. Hindi ko alam kung sino ang unang gagalaw.
“Hon…” Mahinang tawag ulit ni Claire habang nakatingin sa kamay ni Percy na nakahawak pa rin sa pulsuhan ko.
Parang saka lang natauhan si Percy. Agad niya akong binitawan at ngumiti ng pilit.
“I’m sorry,” mahinang sabi niya.
Mabilis akong umatras at lumapit kay Kenzi. Hindi naman siya nagsalita, pero naramdaman ko ang marahang paghawak niya sa balikat ko.
Tahimik lang si Kenzi pero alam kong pinipigilan niya ang sarili niya. Para akong bata na nagtatago sa likod ni Kenzi.
“Ano’ng nangyari?” tanong ulit ni Claire. Hindi na katulad ng tono niya kanina. May halong pag-aalala at pagtataka.
Napatingin sa akin si Percy bago siya bumuntong-hininga.
“Wala.” Tipid na sagot ni Perc
