Thalia's POV
Nakasunod lamang ako sa kanilang tatlo at nagpapahuli sa paglalakad. Hindi ko maiwasang mapangiti habang nakikita ang saya sa mga mata ng anak ko.
Buhat-buhat ni Lucas si Casia habang akay naman nito sa kanang kamay si Kristof.
Napabuntong hininga ako. Hindi ko akalaing darating ang araw na parang walang nangyaring hindi maganda sa pagitan namin ni Lucas.
Hindi ko alam kung naging sapat ba talaga iyong mga nakaraang taon para maghilom ang mga sakit sa nakaraan. Mas napatunayan ko lang siguro na mas magandang magpatawad na lang at ipasa-Diyos ang lahat.
May mga hindi man kami pagkakaunawaan, gusto kong maayos iyon para sa mga bata pero hindi ibig sabihin non ay maghahabol ako sa kanya.
Sapat na iyong ganito. Civil kami sa isa't isa para sa mga bata.
Lumingon sa akin si K
