WDD72

1024 Words

Kahit na malamig ay pinilit parin niyang maligo. Nang makapaligo at nakapagpatuyo ay agad siya ng kanyang buhok. Kompleto naman sa gamit ang silid ng lalaki kaya convenient sa kanya. Matapos ay umupo siya sa bed upang ayusin ang mga gamit niya. Nagulat pa siya ng biglang bumukas ang pinto at pumasok ang lalaki na nakasakay sa wheel chair nito. "Hayaan mo na kay Manang yan, magpahinga kana." Sabi nito. Ngumiti siya ng matamis dito, namiss din niya yung patatahimikin siya sa tuwing nagdadaldal siya. Di naman sa takot siya dito pero pag alam niyang tama ito o may punto ay nagpapaubaya siya. Mas takot naman ito pag naggalit siya, bihira kasi yun. "Tapos ko na, kumain kana?" Tanong niya pa dito. "Oo kanina pa, ikaw ba?" Tanong nito na bumaba sa wheelchair nito. Kita niya ang pag igtingan ng

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD