"Mama, yabyu!" Sigaw ni Riley na masayang masaya. Bahagya pa akong natawa ng lumitaw ang bungal na gilagid niya habang sinusundan ang camera.
Tumulo ang luha ko at mabilis na pinatay ang video ng pinakamamahal kong anak. I never thought that I would face a tragic situation like this. Akala ko noon ay ang paghahanap ng pagmamahal at pag kamatay ni tita Salve ang matindi ko nang mararansan. I was wrong all along.
Kapag magulang ka pala at nawalan ka ng anak ay ang pinakamasakit mong mararanasan. Hindi ko nakita ito buong buhay ko simula ng dumatng Riley. Tama nga ang sabi nila. Mas okay na maglibing ng magulang kaysa maglibing ng anak.
Lahat ng ikutan o gawin ko ay si Riley ang nakikita ko. Isang buwan na ang nakakalipas simula nawala si Riley sa buhay namin pero hindi ko pa din matangg
