"Mama!" Sigaw ni Riley. Malaki ang ngiti ng anak habang patakbong lalapit sa akin.
Hindi ko alam kung bakit hindi ako makagalaw. Ang tanging alam ko lang ay buhay na buhay si Riley na papunta sa akin.
Umihip ang malakas na hangin. Tila ba bumagal ang oras at nag slow motion si Riley sa pagtakbo. Nahawi niya ang mga paro paro sa dinaanan niya kaya isa isa itong nagliparan.
Nang halos palapit na siya sa akin ay bigla siyang nadapa. Mabagal ang galaw ko sa hindi ko alam na dahilan. Pinilit kong lumapit kay Riley. Nang makarating ako sa anak ay mabilis kong kinuha ang maliit niyang kamay at mabilis na itinayo.
"Thank you mama!" Masayang sabi ng anak. Wala manlang bakas ng kalungkutan sa kanya. He is so happy at kontento na ako ng makita na masaya ang anak.
"How are you?" Nanginginig ak
