I asked Lucifer, if we could go back to the cemetery. I asked earlier Morrigan who's his wife kaya alam ko na kong saan ko siya ipapaharap.
Lumapit kami sa puntod ng asawa niya. Nag squat ito para magpantay ang mukha sa lapida ng mitsu.
Marikar San Juan. That's the name of her wife.
We gave him a minute to talk to his wife. Kampante naman kaming hindi na ito makakalayo dahil nakakadena padin siya.
"Love can't change anyone," Lucifer.
"How can you say so?" pinagmasdan ko si Ramon. Nakatalikod man ito sa amin ay halatang umiiyak ito dahil kanina pa umaangat ang kamay niya para punasan ang mga mata.
"He loves his wife. He tried to change his job but still in a bad way. It's still the same."
Now I understand what Lucifer is trying to say. We need go change for ourselves not for someone. Dapat galing sa sarili natin para maging resulta ng totoong pagbabago.
We are the one who only knew ourselves better than anyone else. Kaya alam natin kong saan tayo may mali at alam natin kong paano natin ito babaguhin.
"Why did this? He will die soon and not remember all of this," Lucifer.
"Atleast he died peacefully, right?"
We are now in the lobby of Lucifer's company. Pagpasok palang ay nakatayo na agad ang mga empleyado para batiin ito. But Lucifer, was looking straight and not minding the people that surrounds him.
Umuwi pa kami sa penthouse at kumuha ng sasakyan. Hindi naman kasi pwedeng andon na agad kami sa taas ng companya, eh wala namang may nakakita sa aming pumasok.
Plus, alangan namang bigla nalang kaming lalabas sa onyx sa gitna ng daan. Edi may makakita pa sa amin.
Pagdating namin sa opisina ni Lucifer, ay agad na umupo si Morrigan sa sofa, umupo naman ako sa tabi niya.
"I'm hungry," pagrereklamo nito habang nakahawak sa tiyan.
"Dapat kasi kumain muna tayo sa penthouse bago dito," pagrereklamo ko din.
Lucifer was busy with the papers in front of him. At his back like in the penthouse there is a glass wall. I can see the sky scraper up from here.
"Lucifer needs to do some work."
"Whoah, I didn't know you work din pala," I said sarcastically.
"Ofcourse, we can't eat if he won't work," tumayo si Morrigan galing sa pagkaupo "I'll tell your secretary to buy us food."
Naiwan naman kaming dalawa ni Lucifer ng lumabas si Morrigan. I can almost hear the cricket.
Para may pagkaabalahan ay nilibot ko nalang ang tingin sa opisina niya. I can almost see my reflection on the floor, dahil sa linis nito.
The sofa was white, beside it was a plant. There is a wide shelf in front of the sofa. Walang masyadong gamit kaya nagmumukhang malaki ang opisina niya. Malaki naman kasi talaga.
"Delivery!" pumasok sa loob si Morrigan habang nakataas ang dalawang kamay na may hawak na plastic bag.
Nilagay niya ang dalawang plastic sa lamesa at nilabas ang pagkain doon. Umupo si Morrigan sa kaharap na couch.
Dalawa kasi ang couch na magkaharap at isang lamesa sa gitna. Magsimula na kami ni Morrigan kumain. Sumulyap naman ako kay Lucifer.
"You're not going to eat?"
Napaangat naman siya ng tingin sa akin at sa pagkain. He sigh. Mabigat itong tumayo. Umusog naman ako ng kunti para makaupo siya sa tabi ko.
Sa laki niya ay napausog pa ako. Nagmumikha akong malilit. Binigyan ko siya ng styro na may lamang pagkain. Binuksan ko nalang din ang bottle water at binigay sakanya ang isa at isa sa akin.
I was about to eat when Morrigan, handed me gis bottled water. Kunot noo ko siyang tinignan.
"Ano yan?"
"Open it," hindi ko ito tinangap. Nilagay ko ang braso sa harap ng dibdib.
"Aber? Wala kabang kamay?"
Nginuya muna nito ang pagkain. He pouted his lips.
"Binuksan mo nga ang kay Lucifer, tapos akin hindi, may kamay naman siya ah!" inis niyang wika na parang bata.
"Ilayo mo sa akin yan oo ibubuhas ko yan sayo?"
Nakanguso padin ito at padabog na binuksan ang water bottle. Natuloy lang ako sa pagkain. Sumulyap ako ng tingin kay Lucifer na nakatingin din pala sa akin.
I choke on my food. Malakas na tumawa si Morrigan. He was making face to annoy me more.
It was fun meeting him. I thought at first he was like Lucifer, na parang galit sa mundo pero hindi. He like to make fun around, he was Jolly and he was always smiling.
Gabi na ng makauwi kami. We stop on the nearby restaurant first to have our dinner before going home.
Naunang umakyat sa taas sa Morrigan. I took this chance to finally asked Lucifer about my family. It's been day and it feels like months not seeing them.
I was hesitant at first. He was about to step in the staircase when I hole his arms to stop him. He didn't reach, he just look at my hand holding his arm.
"C-Can I see m-my parents?"
I waited for his reply. Inalis ko nadin ang pagkakahawak ko sakanya. The tone of my voice was the evident that I was scared.
I'm still not use to be with him.
"You can't,"
Nawalan ako ng pag asa ng tuluyan na siyang umakyat. But I gathered all my strength, para sundan siya and again I hold his arm.
"Please, Lucifer," pagmamakaawa ko.
He look at me darkly. Pero hindi naging rason iyon para paghinaan ako ng loob.
"Young people can't leave without there parents," I got confused but i still listed to him "While old people can't live happily with there parents, because they think they are just burdens."
"I-I'm not like that."
He lips rose into a smile.
"I didn't say that."
I pouted my lips. He was right but I feel like he was saying that for me.
"C-can I see t-them?" I tried again.
Hindi ako mapapagod na tanongin sakanya ito. I will not be scared asking him this because the reason is worth it for asking.
"No."