Caught in Shambles

CH 3. THE DOWNFALL

Third Person’s POV

As expected, Sadie arrived at Ignite before the given time. Raya told him na agahan ang pagpunta dahil nagalit din daw yung artista yesterday. She wanted this job badly kaya she obeyed on his terms. She's actually lucky enough to be given a chance or else this will be her biggest regret ever. Her life long dream was to model for Ignite.

Hinintay niya yung artista and the guy is honestly taking so long. Alam ni Sadie na may kasalanan siya dito but he's so petty for getting back at her. She’s ready to apologize naman kapag dumating na sya dito pero mukhang mas gusto pa ata palakihin yung away.

Finally, natigil din si Sadie sa pag-iisip nang dumating na nga yung lalaking makakasama niya for the photoshoot. He arrived 25 minutes late and Sadie knows damn well he did that on purpose.

When their eyes met, Sadie personally didn't like the guy's aura. He didn't look welcoming at all. Tinatarayan din siya ng crew nito at alam naman nya sa sarili niya na deserve nya yon kaya napayuko lang siya sa kahihiyan.

And to think that she ditched this important meeting for a guy... is more humiliating. Lynch is important but his reasons were not valid enough para lang di sya sumipot kahapon.

Anong sasabihin niya? Anong irarason nya sa mga taong naperwisyo nya?

He really believes at this point that he needs to be held accountable for everything.

"so... let's start?"

-

Sa huli, pareho silang pumirma ng kontrata. Na-settle na rin ang problema sa dalawang panig. Tension is still lingering in the air pero ano pa bang magagawa? Kailangan nilang magkasundo for the sake of work.

The photoshoot won't start too soon dahil bagong clothing line ito ng Ignite. Ignite just wanted to secure both of them by making them sign the contract early.

After all that talk, nagkamayan at nagsabihan sila ng proper and formal goodbyes once they were dismissed. Although may sama pa din ng loob dahil sa nagawa ni Sadie.

So the actor's name is Keanu Alexei. Sadie is very familiar with him.

I mean, who doesn’t know him? After sweeping all those awards? and the global popularity of his recent drama? She’s not a fan but she watched several of his TV shows and listened to his music. Actually Sadie is more fond of Keanu’s rival in showbiz kasi… uhh… hindi naman sa judgmental sya pero mukha talagang magaspang ang ugali ni Keanu base sa pagmumukha nya so she really didn’t like him.

She didn't dare to initiate a conversation with Keanu just to build up a friendship dahil mabilis din naman itong umalis. Raya told her many times to be friendly kasi kailangan maganda ang chemistry nila sa photoshoot pero hindi niya magawa yon dahil Keanu is obviously drawing a line between them. It gets on Sadie’s nerves. Bakit ba ang yabang nito?

Ellis' POV

Nagulat ako dahil pagkapasok na pagkapasok ko sa CR, may humila sakin sa isang cubicle. Turns out it was Lynch! Nagpalinga-linga ako sa paligid, making sure no one saw what Lynch just did. "Baby..." he called, wrapping his arms around my waist and being all lovey-dovey with me. Nahampas ko siya sa dibdib dahil maaaring may pumasok dito.

"Bakit ka ba nandito? You scared me!" reklamo ko. I really thought some pervert stalker pulled me to do some crazy sh*t tas si Lynch lang pala. He was the person i least expected to be here and speaking of... "Why are you here? Aren't you busy with work?" Tanong ko habang inaayos ang kwelyo niyang magulo, arms slowly wrapping around his nape to hug him back.

"I met someone here." Sagot niya. Onti-onti na ring naa-avert yung atensyon namin sa ibang bagay dahil unti-unti na niyang inaalis ang pagkaka-butones ng damit ko.

F*ck? Answer me Lynch.

Lynch has a thing for public, risky and reckless s*x. I didn't like it at first ngunit ang dami na naming beses ginawa... i started to realize why he likes it and i liked it too eventually because it’s thrilling. The thought of someone na makakakita sayo at ayaw mo magpahuli... it's f*cking sexy to me.

"W-who...?" at this point, i'm struggling to ask dahil hinahalikan na niya ang leeg ko at nakikiliti ako doon. I'm feeling it already. The feeling of not giving a damn about your surroundings at magpadaloy na lang sa temptation.

"Yvette's brother" he answered. Magtatanong pa sana ako to ease the tension between us dahil any time someone might come in pero masyado na akong nagpadala sa init na pareho naming nararamdaman ngayon. F*ck it! I need him... now.

And yes... we did it in that cubicle. Shamelessly.

A week later, i came back to the company. These past few days, Lynch have come up with the idea of doing it in the office. He has a shelf and when you open it, may nakatagong elevator doon and we could press the button para makababa kami sa lower floor where the secret room is.

Kanina ko pa hinihintay ang text nya . Soon, he messaged me "come here". Nasanay na rin ako.

Kampante kaming walang maghihinala sa amin.

[Claude]

Istg Sadie. Both of u are being obvious right now. Isang linggong ikaw lang pinapatawag ni Lynch dyan.

What are you guys doing?

[Sadie]

You know damn well what we're doing, Claude.

And besides, akala mo lang obvious dahil alam mong may namamagitan sa amin but for those people who doesn’t know a single s**t about this, won’t think of something like that.

[Claude]

Hindi ka ba natatakot ha? Ako natatakot para sayo. You never know. Masyado nyo atang inu-underestimate connections ni Yvette?

I heard Myrna earlier. She saw Yvette mad and furious. Nagwala daw nung nakaraan sa office pero buti nakauwi ka na non.

Pregnant women could be very scandalous. Stressed na nga sa pagbubuntis, pati pa sa kabit ng asawa.

She caused a scene asking everyone na umamin kung sino yung kabit ni Lynch.

I have a bad feeling about this.

Don't go.

[Sadie]

Trust me Claude. He's controlling his wife better now at alam ko yung eksena nya na yon. Lynch made sure she would feel embarrassed with what she just did.

[Claude]

Bahala ka. I warned you.

I swear, Sadie. Yvette is not so f*****g dumb. She will definitely catch you.

Napailing na lang ako. I understand that he's worried but Lynch told me himself na he reduced his wife's worries at hindi na mauulit yung nangyari gaya ng sinabi ni Myrna ngunit...

Pagkapasok na pagkapasok ko pa lang ng opisina ni Lynch ay may dumapo na agad sa pisngi kong malakas na sampal. Nagulat si Lynch dahil talagang tumagilid ang mukha ko sa pwersa ng sampal ni... Yvette...

she's here...

Is this what you call instant regret?

First, i confidently believed Lynch has better control of his wife and a second later na pagkapasok ko sa office, pinagsisihan ko ang posibleng mangyari.

Napaupo ako sa sahig dahil sa gulat at nakatingin lang ako kay Yvette ng may pagmamakaawa sa mukha. My eyes were begging for her to not cause any more scene and the next thing i knew, my tears are starting to fall uncontrollably. Humarang din naman si Lynch sa pagitan namin dahil sinusugod ako ni Yvette. “Bakit ka umiiyak?!? Ikaw pa talaga ang may ganang umiyak?!!” Pagsigaw nya.

If the walls weren’t soundproof. I would’ve cried harder than this. Nakakahiya. Maririnig ng mga tao sa labas. I felt so ashamed.

Ang bilis manampal ng katotohanan.

Wala akong lakas tignan sya. Both of my eyes were fixated on the floor. Ako yung kabit so anong karapatan kong lumaban? Anong karapatan kong magalit din? I knew it will hurt her so much at magkaka-anak pa sila but i chose the wrong path dahil mahal ko si Lynch. Mahal ko tangina.

"Hindi ka ba naaawa ha!? Buntis ako! Buntis ako Sadie! Wala akong ginawang masama sayo! Ang ayos ayos ng pakikitungo ko! Y-you guys just killed me… you just ruined my family Sadie!” Pagsigaw nito na may kasamang matinding pag-iyak. Namumula ang kaniyang buong mukha at namumugto ang mga mata niya. She also looked restless. Malaki ang eyebags at may dark circles.

Buntis sya pero napabayaan nya ang kapakanan nya at ng magiging anak nya because she was too occupied about catching me and Lynch's affair. Kasalanan ko, kasalanan namin.... "I'm sorry... i'm sorry..." i couldn't find the words to justify my actions. There's just no valid explanation sa lahat ng mga nakaw na sandali at lahat ng pagpapasarap na ginawa namin ni Lynch.

"How did you know Yvette? Please... tell me" tanong ni Lynch. I accidentally felt his hand earlier at nanlalamig sya. Nanlalamig sya sa mga nangyayari.

"You don't have to know b*stard F*ck yourself!" She angrily yelled at him. Dinuro nya pa ito at sinabing: "Simula ngayon wala ka ng asawa at anak! Hindi mo deserve because you can’t keep your d*ck in your pants! At ikaw?" She turned to me. "Thank me that i won't expose you dahil kahihiyan ito sa akin, sa image ng kompanya at may respeto ako kela Tita kahit hindi ako nirespeto ng anak nilang manloloko!

but i won't let you live the best life Sadie…

You will compensate for being a f*cking homewrecker. Kakarmahin ka" gigil niyang sabi, every word she threw at me... it’s a nightmare.

Akala ko matatapos na doon pero hindi pa rin pala. When Lynch slightly let down his guard a bit in protecting me, tatangkain sana uli ni Yvette na saktan ako sa anumang paraan pero bigla na lang siya natigil at napahawak sa tyan nya. Her face is scrunching in pain and she fell on her knees. Lynch rushed to her side after seeing that at doon na sya umiyak at nagreklamo sa sakit.

Lynch held her for support dahil bumibigay na sya. Napatayo naman ako because the situation totally alarmed me. Maya maya lang, nagdugo na sya. Agad naman syang nilabas ni Lynch dahil medyo nahirapan sya sa bigat ni Yvette at nakasunod lang ako habang patuloy na umiiyak. I am so so afraid seeing her in a situation like that. “Tumawag kayo ng ambulansya please! Tulong!" sigaw ni Lynch habang totally nawalan ng malay si Yvette sa bisig niya. Agad naman nagsitawagan ang mga tao sa numero ng pinakamalapit na hospital.

I couldn't speak... everything is in ruins for me. Dun ko rin unang nakita ang hindi maipaliwanag na ekspresyon sa mukha ni Lynch. Naghahalo ang galit, regret, lungkot at takot sa mga mata niya.

Maya-maya lang ay nakita ko si Eunice na gulat na gulat na nakatayo sa may gilid ng pinto. By the looks of it, mukhang kararating nya lang. "I was about to open Lynch's door pero bigla na lang bumukas at dala-dala niya si Yvette na... dinudugo... DID I SEE RIGHT SADIE!?! ANSWER ME!" sigaw niya. Nakahawak pa ang dalawang kamay niya sa braso ko to snap me back to reality but i was too frozen in my spot.

Hindi ko alam kung iiyak ba ako o magagalit sa sarili ko but one thing is certain... i hate myself right now.

Hindi ako magso-sorry kung hindi kami nahuli.

Hindi ako magsisisi kung hindi kami nahuli.

I would probably continue to be his mistress kung hindi kami nahuli.

Lahat ng katangahan ko bumagsak sa akin lahat. Lahat ng mga what ifs ko doon lumabas.

Nakaraan ang ilang segundo na nakatingin lang sa akin si Eunice and finally, hinila na nya ako completely palabas doon. Soon enough, i saw Claude and he's waiting in the van at the parking lot. "You better hope she's okay at yung anak niya." He said, pagkapasok ko pa lang. "I already warned you p*tangina. I already had a hunch na nakakatunog na yang si Yvette na lagi ka pumupunta doon dahil ikaw lang ang pinapatawag ni Lynch for seven straight days. Sa tingin mo rin ba talaga walang mata si Yvette doon?" Frustrated nitong sabi Pero wala na, nangyari na. All i could feel right now is remorse. If only i listened to him.

"Sira ang career at ang buhay mo. The chance na hindi ka nila ikwento sa media are super low... anak na yung usapan dito.” lalo lang pinapabigat ni Claude ang pakiramdam ko but i know he only just want to speak the truth. Gusto nyang mag-tanda ako.

"Wala akong pake kung masisira ako. I already prepared myself for that possibility pero hinding-hindi ko kakayanin pag namatay ang anak nila. I'm a murderer! A murderer!" Umiiyak kong sabi. Nakasabunot ang dalawang kamay ko sa buhok ko at nakayuko lang habang tinitignan ang bawat pagpatak ng luha ko. Tinabihan agad ako ni Eunice at niyakap. She told me i could cry all i want. I should let it all out to ease the pain.

"Wala pang balita Sadie. Everything will be fine. Hangga't wala tayong nasasagap na balita na wala na... may pag-asa pa ang lahat..." Eunice softly said pero wala atang makapagpapa-ginhawa ng pakiramdam ko.

Lynch and Yvette’s child… no…

I’m not a murderer…

Nakarating na kami sa bahay ni Claude.

I was pacing back and forth the whole time sa living room niya kahit na nung nag o-offer si Claude ng pagkain or anything that could divert my attention from the fear i was feeling. Kahit ano pang gawin nila, hinding-hindi ako matatahimik. Kung hindi lang ako kinuha ng dalawang to baka sinundan ko na rin sila sa ospital.

I'm so stressed. I don't know what to think. Natutuliro ako at nags-space out.

Nakalipas din ang ilang sandali. Tahimik pa rin kami sa living room ni Claude. Kanina ko pa din napapansin na nagtitingan si Eunice at Claude dahil sa akin pero isinawalang-bahala ko iyon. Ang mata ko'y nakatutok lang sa cellphone ko, umaasang tatawagan ako ni Lynch at sasabihin sa akin ang mga pangyayari sa ospital.

Sumapit na din ang gabi at wala pa ring balita. What’s taking so long? Please…gusto kong mapanatag.

Sinabi sa akin ni Claude na dito muna ako magpalipas ng gabi. Ayaw nya talaga akong pakawalan ngayon. Nagpumilit naman ako na hindi na at uuwi na lang ako pero sa tingin ko'y alam niyang hindi ako dederetso sa bahay. "Alam mo Sadie? Kilalang-kilala na kita. Anong balak mo?? Pupunta ka doon? Gusto mo bang pilipitin ni Yvette yang leeg mo?" he asked.

"Sisilip lang naman ako.” paliwanag ko. Nakahawak sa mga braso nya at tinitignan sya. “Please Claude... hindi ako mapapakali kung—" just then, Claude’s phone rang. Nanlaki ang mata ko sa incoming call. Ako na sana ang sasagot non para sa kaniya pero inunahan na nya ako. "Claude!” saway ko pero umiling siya at lumayo sa akin. "I wanna hear it... ano na balita!!" halos magmakaawa na ang tono ko kay Claude pero he signaled me to be quiet habang naiiyak na ako dahil sa kaba.

Finally, Claude accepted the call and there he hears the biggest nightmare in my life...

"Hindi raw naka-survive yung bata Sadie..."

Para akong binagsakan ng langit at lupa dahil doon and suddenly, nawalan ako ng malay.

-

Pagkamulat ng mga mata ko, umaasa ako na nanaginip lang ako... na hindi totoo yung narinig ko.

na hindi ako mamamatay tao...

Lumabas agad ako ng kwarto pero may kamay na pumigil sa akin upang magtuloy-tuloy sa labas at makauwi. Si Eunice iyon.. "Saan ka pupunta???" tanong nito.

"A-anong nangyari?" tinanong ko siya. Tinignan ko ng maigi ang mukha ni Eunice. Umasa ako for the nth time na bigla na lang nya sabihing 'ha? nakatulog ka lang', o 'okay lang yung bata' pero hindi. Lumungkot ang mga mata niya. Nag-aalangan siya at halatang pinipigilan niya talaga ako. "H-hindi totoo diba??? Hindi totoong namatay diba???" nanginginig ang boses na tanong ko. She attempted na aluin ako dahil hindi siya makasagot pero pilit akong nagpumiglas sa mga bisig niya. "BUHAY YUNG BATA DIBA?!?!? PLEASE SABIHIN MO SAKING BUHAY! H-HINDI KO KAYA!!!!" lumakas ang boses ko at parang may bumara sa lalamunan ko.

Hindi ko na namalayang nagwawala na ako at tinatawag na ni Eunice si Claude ng may halong pagmamadali at pag-aalala. Agad naman akong ikinulong ni Claude sa yakap niya pagdating niya dahil yun lang ata ang tanging paraan na nasa isip niya para hindi ako makawala pero gusto kong maglabas ng sama ng loob... ng sakit... ng poot sa sarili ko... kaya nagpumiglas ako pero hindi ko kinaya dahil dalawa na silang yumayakap sa akin.

Unti-unti rin akong nawalan ng lakas at napaupo. Umiiyak na rin ang dalawa sa magkabilang gilid ko. Sumandal ako sa mga braso ni Claude at doon umiyak ng malakas.

I k1lled the most precious person in Lynch’s life…

I ruined Yvette's family…

I'm responsible for all this.