Raphael
Hindi ko sinasadyang marinig ang usapan ni Liegh at ng kung sino man sa telepono. Sinundan ko lamang naman siya dahil baka 'di niya kaya ang sarili lalo na at mukhang naparami ang kanyang nainom.
Napakuyom ang kamao ko nang marinig ko siyang umiiyak. Sa lahat, ang babaemg umiiyak ang ayaw na ayaw kong nakikita. Kaya nga kanina, durog na durug ako nang makita ko si Xia na umiiyak sa harap ko. Pero wala akong magagawa, kailangan kong gawin iyon para sa ikabubuti niya. Naming dalawa.
"Liegh!" tawag ko sa kanya nang lagpasan niya ako. Alam kong kailangan niya ng karamay sa oras na ganito. Halata kong mabigat ang kanyang dinadalang problema.
Nabitiwan ko siya nang piniksi niya ang kanyang kamay. Hindi makatingin sa akin.
"Are you okay?"
Dumb, Raphael. Halata mo naman na ayaw mapa
