Isang buwan ang matuling lumipas. Nakalabas na ako sa hospital last week pa at kasalukuyan akong nakatira sa apartment na si Tricia mismo ang kumuha. Wala akong kahit singkong butas sa bulsa ko dahil naiwan ko bahay namin ni Tranz ang pera at ATM at passbook ko. Mabuti na lang at pag-aari nila Tricia ang hospital kaya wala akong binayaran.
I’m having a hard time lalo pa at mahirap kalimutan ang nangyari sa akin. Habangbuhay kong maaalala ang anak kong hindi ko man lang alam ang hitsura. Ito ang masakit na parte, ang alam mong may buhay sa loob mo, and you’re expecting it, pero dahil sa isang kapabayaan ay hindi mo man lang masisilayan kahit saglit ang buhay na iyon. I’m blaming Tranz for what happened. There’s a part of me that want to get even, pero pinanghihinaan ako ng loob. At isa pa,
