Ang araw ay bumilang ng linggo, ang linggo ay naging buwan hanggang sa inabot na ng tatlong buwan ngunit wala man lang akong natanggap na tawag mula kay Lele. Kung ako naman ang tumatawag sa dalaga ay hindi naman nito sinasagot, hanggang nga nitong huli ay hindi ko na siya tuluyang ma-contact. Hindi ako nakaramdam ng pagkainip. Ang totoo ay nag-aalala ako para sa kaniya, dahil baka kasi kung napaano na siya.
Sa kasalukuyan ay masasabi kong maayos ang buhay ko kahit wala akong balita kay Tranz. Ang akala ko noon at mauubos ang oras ko sa pagmumukmok, pero nagkamali pala ako. Ginugol ko kasi ang oras ko sa pagnenegosyo. May maliit na boutique ako sa isla ng Boracay.
Oo, sa isla ng Boracay ako napadpad. Ang una kong plano ay magbakasyon lang doon pero nang may makilala akong taal na tagar
