NAIINIS na iminulat ni Francez ang mga mata. Sa totoo lang, kanina pa siya naiinis sa sarili dahil hindi pa siya makatulog. Ilang beses na niyang ipinikit ang mga mata ngunit makalipas ang ilang sandali, awtomatikong didilat din iyon. Sa sobrang daming beses niyang ginawa iyon, hindi na niya mabilang.
Nasubukan na niyang magbilang ng invisible stars at sheeps. Lahat na yata napagtripan na niyang bilangin. Hibla ng buhok niya, tunog ng orasan, balahibo niya sa katawan at pati invisible germs sa hangin nagawa na rin niyang bilangin. Pero nganga! Wala pa ding epekto ang mga iyon. Dilat na dilat pa rin ang mga mata niya at hindi pa rin siya makatulog.
Napabuntong hininga siya at sumulyap sa relong nakapatong sa mesa.
Maga-alas dos na ng madaling araw pero heto siya mukhang may balak makisab
