“Ezekiel!”
Napabalikwas ako sa higaan pagdilat pa lang ng mga mata ko. I sighed in relief and covered my face. Panaginip lang pala ‘yon. Akala ko, totoong binaril na ni Damon si Ezekiel. Nakakainis lang at malayo na nga ako sa lalaking ‘yon pero napapanaginipan ko pa rin.
Siguro, matatahimik lang ako kapag nakakulong na siya. Pero sa ngayon na hindi ko alam ang kinikilos or iniisip niya, patuloy akong maliligalig.
Kinapa ko ang katabi ko. My eyes widened as I realized that Ezekiel was actually not beside me. “Nasaan na siya?” Madali akong sumilip sa banyo pero wala siya doon. This wasn’t good. Kakapanaginip ko pa lang nang masama tungkol sa kanya tapos paggising ko, hindi ko pa rin siya nakikita? I was almost in tears when I rushed out of the door.
“Ezekiel!”
My eyes wandered around
