I felt a sense of familiarity the moment I saw the orphanage. I can barely remember anything that happened here. Pero ganun pa rin ang itsura ng orphanage noong huling beses ko rito. Except it's cleaner now. Wala na rin yung naglalakihang puno sa paligid.
Pumasok kami sa loob habang ina-unload ng driver at nung ibang staff yung mga dala namin. Tumingin tingin ako sa paligid. Medyo nagbago yung designs sa loob pero yung feeling, ganun pa rin. It still feels like home.
"Tanya?"
Napatingin ako sa may hagdan. Nakatayo mula roon ang isang matandang madre. Sinigurado pa niya kung tama ba ang nakikita. I don't recognized her but her voice... I think I've heard her voice before.
"Ikaw nga. Napakalaki mo na. Napakagandang bata." anitong til
