CHAPTER 42

2163 Words

ADA'S POV   Akala niya siguro ay hindi ko napansin ang ikinikilos niya?   Napansin ko pero hindi ko lang pinahalata. Baka kasi hindi lang niya kaya pang sabihin o kung ano man iyon.   Pagkabalik ko ng opisina ay inisip ko na muna kung paano ko sasabihin kanila Mommy ang promotion ko.   Matutuwa ang mga iyon panigurado.   And another achievement na naman sa akin iyon.   Hindi na ako makapaghintay pa.   Napatingin akong bigla sa cellphone ko nang tumunog ito.   Calling… LanzPot   Napangiti ako at natuwa dahil sa nabasa ko.   Sinagot ko naman kaagad.   “Hello, Lanz!” masaya kong sambit sa pangalan nito.   “Friend!” mas excited niyang banggit sa pangalan ko. Maririnig tuloy ang tawanan naming dalawa dahil parehas kaming na-excite sa isa’t-isa, “Friend! Kumusta ka na?”

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD