Hindi pa rin sila umaalis sa balcony.
Apat na lalaki, apat na baso—o bote—at isang lihim na hindi na talaga lihim.
Patuloy ang party sa ibaba. May mga tumatawa, may sumasayaw pa rin kahit pawis at basa na ang sahig. May ilan nang nakaupo, hinihingal, masaya, kontento. Hindi na kasing ingay ng kanina, pero mas ramdam ang saya—iyong klaseng saya na hindi na kailangang ipakita, kusa na lang naroon.
At sa itaas, si Sebastian Castillo ay nakatayo pa rin sa gitna ng sarili niyang gulo.
“Alam mo,” sabi ni Jace habang sinisilip ulit ang ibaba,“kung ayaw mong bumaba, pwede ka namang tumalon.”
“Gago,” sagot ni Sebastian, pero walang bigat.
“Hindi,” singit ni Drake, seryoso kunwari.“Bad idea ‘yon. Baka malunod sa feelings.”
Tumawa si Dylan.
“Too late.”
Napailing si Sebastian.
“Ang iingay ni
