Hindi agad bumaba si Althea mula sa rooftop.
Nanatili muna siyang nakatayo roon, nakaharap sa lungsod na unti-unting binabalot ng dapithapon, habang ang hangin ay marahang humahaplos sa pisngi niya—parang paalala na huminga, na hindi lahat ng bigat ay kailangang dalhin nang sabay-sabay.
Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang oras, hindi na siya tumatakbo.
Hindi palayo.
Hindi papasok sa sarili.
Kundi nakatayo lang—nakahawak sa rehas, pinipigilan ang pagyanig ng dibdib, pinapakalma ang isip na kanina lang ay parang binagsakan ng isang mundong hindi niya inakalang papasukin niya.
Clarisse.
Isang pangalan.
Isang presensyang minsang nakita niya sa litrato—mga lumang business features, mga eleganteng event photos, isang babaeng mukhang hindi kailanman natitinag ng emosyon.
At kanina,
