Maagang nagising si Althea.
Hindi dahil sa alarm, kundi dahil sa pakiramdam na parang may nakaabang na araw sa kanya—isang araw na hindi mabigat, pero hindi rin basta ordinaryo.
Tahimik ang bahay. Ang liwanag ng umaga ay sumisilip pa lamang sa pagitan ng kurtina, banayad at maingat, parang ayaw manggulat. Nakahiga siya nang ilang segundo, nakatitig sa kisame, iniisa-isa ang mga iniisip na pilit niyang inaayos bago pa man siya bumangon.
Wala siyang dapat ipaliwanag.
Wala siyang kailangang itago—sa ngayon.
Pero may mga bagay na alam niyang nararamdaman na ng mga tao sa paligid niya, kahit wala pa silang pangalan para rito.
Bumangon siya, inayos ang sarili, at bumaba sa kusina.
Nandoon na si Maria Elena, abala sa pagluluto. Amoy pa lang ng sinangag at pritong itlog ay sapat na para ipa
