Hindi agad umuwi si Althea matapos ang nangyari sa conference room.
Hindi dahil may hinihintay pa siya sa opisina.
Hindi rin dahil may trabaho pang kailangang tapusin.
Kundi dahil pakiramdam niya—kapag agad siyang umuwi, dadalhin niya ang bigat ng araw na ito hanggang sa loob ng kwarto niya.
Kaya naglakad muna siya palabas ng gusali, bitbit ang bag sa balikat, kasabay ng pag-agos ng mga empleyadong pauwi na rin. Sa lobby, may mga nag-uusap tungkol sa traffic, sa overtime, sa dinner plans—normal na mga bagay.
Pero para kay Althea, parang lahat ay may ibang tunog.
Tahimik siyang pumila sa sakayan, sumabay sa init ng hapon, sa amoy ng aspalto at pagod. Nang makarating ang jeep, umupo siya sa may bintana, noo’y bahagyang nakasandal sa salamin.
Tahimik.
Pero ang isip niya ay hindi.
Pau
