Tahimik na ang paligid. Ang ulan ay tila naging mas mahinahon, para bang nahihiyang istorbohin ang init na dulot ng katahimikan sa pagitan namin ni Maurice. Naroon pa rin siya sa kama—tulog pa rin, marupok ang mukha niya, parang hindi niya alam na ang buong mundo ay patuloy sa pag-ikot sa labas ng kwarto naming iyon.
I sat at the edge of the bed, pinipilit kong ayusin ang timeline ng construction ng Miranda’s Place sa isip ko, habang ang init ng tawag kanina mula sa engineer ay nananatili pa rin sa dibdib ko. I was proud, excited… and scared.
And then, the phone rang again.
Hindi ko inaasahang makita ang pangalan sa screen.
Captain Dion Karatheon.
My personal royal guard from Greece.
My past.
Napalunok ako, agad kong sinagot ang tawag. “Captain,” mahinang bati ko.
“Your Highness,”
