Kiss Me, Engineer ✅ [COMPLETED]

CHAPTER 8

Matagal tagal pa naman ang magiging pag-uusap nila Kuenzier at Will kaya umidlip muna ako. For god sake, ang aga ko kaya nagising para ang sa pisteng trabahong toh.

Someone's patting my shoulder that made me hissed. "Isa!"

"Sav. Gising na. Andiyan na kameeting ni Kuenzier." Rinig kong bulong sa akin ni William. Agad akong tumayo at inayos ang sarili ko. Shet naman talaga this! Buhay talaga parang layp.

"Punta ka na sa loob. Nandoon na sila," He bid his goodbye and I just nodded. I made a sign of the cross out of nervousness. Dahan-dahan kong tinungo ang harap ng pinto ng opisina ni Kuenzier at dahan-dahang pinihit ang seradura ng pinto.

"Good morning po, Sir. Gusto niyo po ba ng kape?" Nakayuko kong tanong sa kanila. Huminto ang malakas na tawanan na kanina lang ay pumuno sa bong silid. Hindi ko sila nilingon dahil sa hiya at nyerbos.

"S-Sav..."

I was taken a back by just hearing THAT voice. Halos ilang buwan ko na rin siyang hindi nakikita magmula noong itinuloy ko ang pagre-resign. I lift my head so I could see it clearly that it was him and I'm right. Diretso ang kaniyang tingin sa akin habang ang kanyang panga ay mahigpit na nakatiim.

Kuenzier cleared his throat. "By the way, Sav. I offered William an apartment but he declined. Sabi niya ay nasa apartment mo daw siya tumutuloy. Is that true?"

"O-opo." I curse inside my head because I stuttered. Tumango-tango siya habang may mapaglarong ngiti sa labi at bahagya pang sumulyap kay Sylvan.

"You said that you and him were friends but why are you living toget—f**k!" Napatayo si Kuenzier mula sa pagkakaupo matapos siyang batuhin ni Sylvan ng libro. Kuenzier glared at Sylvan but Sylvan is looking at me. I can't look at him because of nervousness.

If ever that I have a strength, I would jump onto him and hug him. Pero hindi ko kaya. Bukod sa may asawa na siya ay hindi ko alam kung yayakap siya pabalik. I missed him but I don't know if he miss me too. I'd forgave him for those mistakes he does and that made me feel at ease. Pagpapatawad ang nagpawala ng bigat sa nararamdaman ko. I forgive him not because it needs too but because I want too.

"Aalis na po ako, Sir," I said between their laughs. They stopped laughing at imbes na si Kuenzier ang pagtuunan nila ng pansin ay sabay sabay nilang nilingon si Sylvan.

"What?" Asik niya nang makita na nasa kanya ang paningin ng lahat. He rolled his eyes then darted his eyes on me. I saw how he clenched his jaw and how his eyes darken. "You may leave."

"Uwi ka na muna, Sav. Launch naman na." Kuenzier added. I smile widely and then bow my head as a sign of respect. Agad kong tinungo ang mesa ko at iniligpit ang kalat na gamit ko. I dialed William's number habang naglalakad patungong elevator.

After three rings, he picked it up. "Hello? Sav?"

"Nasan ka?" I asked and enter the elevator. It was just going to closed but a strong arms stopped it. Nahugot ko ang hininga ng makita na si Sylvan iyon.

"Nasa apartment mo." Rinig kong sagot ni William sa kabilang linya pero hindi ko na iyon napagtuunan ng pansin. Bawat galaw at kilos ni Sylvan ay pinagmamasdan ko ngayon. His muscles and face was improved a little even it's just a few months since I didn't see him. Mas lalo siyang sumarap—Gumwapo.

"Okay." I ended the line and cleared my throat. Nakakabinging katahimikan ang bumalot sa bawat sulok ng elevator. Pakiramdam ko ang tagal tagal ng elevator ngayon.

"H-how are you?"

I was stunned by his question. Even I wanted to tell him that I missed him, alam kong wala akong lakas ng loob. Tumikhim ako at bago pa man ako makasagot ay bumukas na ang elevator. I felt relief at walang-lingon na nilisan ang loob. Pagkalabas na pagkalabas ng building ay pakiramdam ko ay nakahinga ulit ako. Gosh! That was so suffocating.

Pumara ako ng taxi at agad na pumasok sa loob. I was just going to sigh but I saw how Sylvan stopped the taxi and enter. Nahugot ko muli ang aking hininga dahil sa pamilyar na amoy ng kaniyang pabango. Aalis pa sana muli ang taxi pero may isa pang pamilyar na mukha ang pumara. Nasiksik ako sa gitna at halos damang-dama ko na ang init mula sa katawan ni Sylvan.

"Savanna? Long time no see!" Bati ng lalaking kakapasok palang sa taxi. I stared at him and still processing in my mind who he is. Pamilyar ang mukha niya pero di ko matandaan kung saan ko sya nakausap. "Ako yung lalaking una mong nakausap sa kumpanya ni Sylvan!"

Now, I remember him. That was long ago. Hindi ko rin alam ang pangalan niya dahil hindi naman niya sinabi noon. I smile and looked at him from head to toe.

"Wow! You improved. What's your name?"

He laugh and laid his hands. "Zeus."

I was just going to shake his hands but someone shake it for me. Gulat akong napatingin kung sino iyon and I just remembered that Sylvan is here with us.

He clenched his jaw before clearing his throat. "Hi. I'm Sylvan Fuentes."

Gulat din na napatingin sa kaniya si Zeus. I chuckled fakely and then try to remove Sylvan's hand on Zeus's hand. Madiin kasi ang pagkakahawak ni Sylvan at rinig ko rin ang pagsinghap ni Zeus.

"How are you? Ang laki nang pinagbago mo!" Baling ko kay Zeus at tinalikuran si Sylvan. Napatingin rin sa amin ang driver ng taxi at umiling-iling.

"Kapag nagseselos at ayaw ipahawak sa iba, kidnapin at dalhin sa isang tagong isla." The driver chuckled and then drive again.

"Hmmm. Good idea, Manong." Tumawa si Sylvan at inirapan pa kaming dalawa ni Zeus.

Umiling-iling nalang ako at nakipag-usap kay Zeus. Mas mabuti ng siya ang kausap ko kaysa kay Sylvan na halos patayin na kami sa tingin. Seriously, What's his problem?

"Paano ba iyan? Dito na ako! Bye!" He bid his goodbye and suddenly, kissed my cheeks. Gulat akong napatingin sa kaniya ero kumaway lang siya at sinara ang pinto.

"Ayy naku! Kung ako iyan ay itatali ko na iyan!" Asik ng driver at iniliko ang manebela ng taxi.

"Saan ba itatali, manong? Sa puno? Sa upuan? O sa kama?" He asked the driver but his eyes is on me. I glared at him because his mouth doesn't have a filter. Kabastusan isasama pa ang driver.

Tumawa naman ang driver. "Sa kasal, Sir. Mas mabuti na iyong tali sa kasal para mabago na ang apelyido at wala nang lumapit na iba. Saka mo na itali sa kama kapag may patunay na kayo ay mag-asawa na."

"Hindi ba pwedeng anakan muna bago pakasalan? Para walang kawala." Sylvan added. Natahimik ako at hindi nakapagsalita. Grabeng usapan.

"Sir, hindi naman po sa nanghihimasok pero parang ganon na nga. Kasal dapat muna. Manghingi muna ng basbas sa panginoon bago ang kabalastugan. At saka sir, kaya nga po may honeymoon eh." Pangaral ng driver na ikinakamot ng ulo ni Sylvan.

"Papakasalan ko na po. Malapit na. I just make her fall in love with me, again. I'll gave her my world."

Libo-libong karayom ang tumusok sa puso ko. Mahal na mahal talaga niya si Sydney. I was just listening to them, don't know what to say. I'm stopping myself from urge to cry. It really hurts to know from the man you love that he's ready to marry someone else's.

"Ayy ganon ba? Mabuti kung ganoon. Invite mo nalang ako. Eto calling card ko." Iniabot ng driver ang isang card na siguro ay naglalaman ng numero niya. Nag-usap pa sila ngunit hindi ko na napagtuunan iyon. Sa bintana nalamang ako lumingon upang hindi niya makita ang sunodsunod na luha mula sa mata ko.

My phone beeped and it was a message from William.

William:

Wer na u? Nkpgluto n ako ng tnghlian. Blsan m.

I chuckled because of his typing. Although his a professional and well known engineer, may probinsyano na ugali parin siya. I type my reply while still smiling. Patago ko rin na pinunasan ang luha ko.

Ako:

Malapit na ako. See you!

I chuckled again and then shake my head. The truth is, I liked William. He's the perfect prince charming but I met Sylvan. Hindi ko rin maintindihan kung bakit nagbago nang makilala ko si Sylvan. Parang biglang nabura lahat ng ibang nararamdaman ko at napalitan iyon ng nararamdaman ko sa kanya. Cringe pakinggan pero ganoon ang nararamdaman ko.

Wala naman nagbago kahit na iniwasan ko siya. Wala naman napalitan. Mas lalo lang nadagdagan, eh. Call me martyr or anything but I'm just telling the truth.

Inilagay ko sa sling bag ko ang cellphone ko habang umiiling parin. I startled when I saw Sylvan and the driver looking at me. Hindi ko alam kung bakit sila nakatingin dahil kani-kanina lang ay nag-uusap pa sila tungkol sa kasal or something. Nagtataka ko silang tinitigan pero wala silang reaksyon. Ngayon ko lang din narealized na nakahinto na ang kotse. Sumilip ako sa labas ng bintana pero wala pa kami sa tapat ng apartment ko. Nakagilid lang ang taxi.

Nilingon ko silang dalawa pero nakatingin parin sila. Naunang bumawi ng tingin si Sylvan. He cleared his throat and then looked at the driver. Bahagya pa niya itong tinapik kaya agad na nagbawi ang driver.

"Kailangan niyo na talaga pakasalan, Sir." The driver said before driving the taxi.

I was taken aback of what he said and then, I looked at Sylvan. He was smirking devilishly at pinaglalaruan pa ang ibabang labi gamit ang hinlalaki. He looked at me when he saw me staring before smirking and then wink.

What just they said?