A BEAUTIFUL NIGHTMARE

ELEVEN:

Zederina's POV.

***

Three years later...

Sobrang bilis ng t***k ng puso ko. Sobra-sobrang kaba ang nararamdaman ko habang palapit ang taxi'ng sinasakyan ko sa bahay. Paulit-ulit kong hinihiling na sana ay wala pa ang asawa ko. Nakipagkita ako kay Sab at siguradong hindi ako palalampasin ni Renzo kung maaabutan niyang wala ako sa bahay.

Tatlong taon na mula noong ikasal kami, naging maayos ang unang taon pero isang araw nagising nalang ako na kinamumuhian na ako ng taong mahal ko, ng taong bumuo ng pagkatao ko. Nagising ako isang araw na wala na akong makitang kahit ano kundi galit at pagkamuhi mula sa asawa ko.

Hindi ko alam kung anong nangyari. Hindi ko alam kung anong dahilan, kung bakit biglang nagbago ang lahat sa isang iglap.

"Ma'am nandito na po tayo." Pukaw ng taxi driver sa aking naglalakbay na isipan.

Agad akong napa tingin sa bintana at mariing napapikit nang makitang nasa garahe na ang kotse niya at bukas na ang mga ilaw at mga kurtina sa bahay.

"I-ito ho ang bayad, manong." Magalang kong wika sabay abot ng bayad dito.

Puno ng kabang bumaba ako mula sa taxi na agad din naman umalis. Hindi pa ako nakakapasok ng tuluyan sa gate ay may humila na agad ng buhok ko.

'Oh god!'

"R-renzo! A-aray!" Napapa tiling Ika ko habang kinakaladlad niya ako papasok ng bahay. "N-nasasaktan ako, Renzo!"

"Talagang masasaktan ka!!" He angrily said, still pulling me aggressively using my hair. "T-ng-n- hindi ba sinabi kong huwag kang lalabas ng bahay?! Hindi ka talaga nadadala ano?!" Nakakatakot na sigaw niya kasunod ang pagbagsak ko sa malamig na tiles dahil sa malakas na sampal n sumalubong sa mukha ko nang maharap ako sa kaniya.

Sobrang sakit...

"R-renz," Naguunahan nang tumulo ang mga luha ko habang binabanggit ang pangalan niya.

His eyes are full of anger. Anger that I don't even have an idea where it came from or what causes it.

"A-aahh!! Aray!" Muling inda ko nang itayo niya ako sa pamamagitan ng paghila sa aking buhok.

Ramdam ko ang pagkabunot ng ilang hibla ng buhok ko. Pakiramdam ko ay sasama ang anit ko sa buhok kong mahigpit niyang hawak at hinihila.

"Ano? Nakipagkita ka nanaman sa lalaki mo ano?! Talagang ganyan ka kakati na hindi ka makuntento sa akin?!" He said through gritted teeth.

Wala akong maintindihan. Puro sakit ang nararamdaman ko. Ang alam ko lang ay sobrang sakit na ng katawan ko at ng kalooban ko. 'This is not the life I dreamed of, neither my parents.'

"Aray! W-wala akong lalaki! Ano bang sinasabi mo, Renzo?! Nasasaktan na ako!!" Lakas loob na sigaw ko pabalik sa pagitan ng mga hikbing hindi ko mapigilang kumakawala.

Walang tigil sa pagtulo ang mga luha ko dahil sa sakit na ibinibigay ng taong mahal ko.

"At sumasagot ka na, ha?!" He growled angrily.

Kasunod ng nakakatakot niyang sigaw ay ang malakas at gigil na sampal na nagpa bingi sa akin ng halos dalawang minuto. Nalasahan ko ang dugo mula sa gilid ng labi ko.

Malakas siya, alam ko at napatunayan ko na iyon sa loob ng tatlong taon. Pero hindi ko akalaing ako mismong asawa niya at pinangakuan niya ng masaya at magandang buhay ang makakaranas ng lakas na kaniyang taglay.

"Ano?! Kulang pa ba ako?! Sumagot ka!! Kulang pa ba ako!!" Pulo ng galit at poot ang bawat katagang kaniyang sinasabi na mas nagbibigay takot at sakit sa buo kong pagkatao.

Hindi ako makasagot. Walang tigil sa pagtulo ang mga luha ko. Hindi ko alam ang dapat kong isagot dahil sa totoo lang, wala akong maintindihan sa mga sinasabi niya.

Dalawang taon.. Dalawang taon na kaming ganito, pero tinitiis ko ang lahat dahil mahal na mahal ko siya at hindi ko kakayanin na mawala siya.

Dalawang taon ngunit hanggang ngayon ay hindi ko parin alam ang pinagmumulan ng poot na nakikita ko sa kaniyang mga mata sa tuwing tumitingin siya sa akin.

Nagitla ako nang kaladkarin niya ako gamit ang buhok ko at inakyat sa kwarto. Kinakadlad niya ako sa hagdan at napaka sakit ng bawat pagbagsak ng tuhod ko sa tuwing hindi ko mabalanse ang aking sarili dahil sa kaniyang marahas na paghila sa akin.

Hinagis niya ako sa kama, agad akong sumiksik sa headboard dahil sa takot sa kaniya nang magsimula siyang maghubad sa harap ko.

"N-no. P-please, Renz. D-don't do this." Umiiyak na pagmamakaawa ko.

Palaging ganito. Nagmamakaawa ako at takot na luluha ngunit sa bawat buka ng bibig ko ay ang mas pagtindi ng kaniyang galit sa akin.

"Bakit? Masakit ba dahil pinagsawaan ka nanaman ng lalaki mo?!" Halata ang gigil sa bawat salita niya.

Kasunod nito ang malakas na sampal mula sa kaniya matapos niya akong marahas na hilahin pahiga sa kama.

"Wala akong lalaki, Renzo!" Sagot ko na halos maisigaw ko, umaasang paniniwalaan at papakinggan niya ako. "M-maniwala ka naman oh! Asawa mo ako! Ako 'to, R-renz! Alam mong hindi ko magagawa 'yon sa'yo!!"

Pero ngising demonyo lang ang natanggap ko at ang biglang paghalik niya sa akin. Agresibo at wala kahit kaunting pagiingat. Pakiramdam ko mabubura ang labi ko sa mga halik niya. Nalasahan ko pa ang dugo nang mariin niyang kagayin ang labi ko na ikinatulo lalo ng aking mga luha.

"Re---Hmph! Renz, P-plese!!" Iyak ako ng iyak.

Sinusubukan ko siyang itulak pero malakas siya at hinawakan niya na ang dalawang kamay ko.

Wala akong ibang magawa kundi ang umiyak sa sakit na nararamdaman ko. Laging ganito ang nangyayari. Pagsasawaan niya ako at pag nagsawa siya magdadala siya ng babae dito sa bahay.

Wala nang mas sasakit pa sa tuwing naririnig ko ang ungol niya habang pinapaligaya siya ng mga babaeng dinadala niya dito. Wala akong matandaang nagawa ko para maging ganito kami. Hindi ko lubos maisip na sa kaniya ko mararanasan ang lahat ng ito.

Pero kaya ko 'to at kakayanin ko. Mahal n na mahal ko ang asawa ko. Kahit na hindi na siya ang lalaking minahal ko, unaasa parin ako na babalik kami sa dati.. Na babalik ang lalaking pinakasalan at minahal ko.

"Ohh! F-ck me harder baby!! Ohhmm!"

"Sh-t! Sh-t! Malapit na ako! Ughh!"

Iyak. 'Yan nalang naman ang kaya kong gawin habang naririnig ko ang mga ungol mula sa kabilang kwarto.

Hearing my husband moaning and groaning with pleasure and satisfaction. It kills me.

Pinilit ko nalang na ipikit ang mga mata ko at matulog. 'This is not the married life that I prayed for.'

NAPA BALIKWAS ako ng bangon nang marinig ang malakas na mga hampas sa pinto ng kwarto at ang boses ng asawa ko.

"F-ck!! Open this goddamn door, Zederina!!"

Malakas ang bawat hampas sa pinto na halos sirain ito at ang galit nanamang sigaw ng asawa ko ay nagbibigay takot sa buo kong pagkatao.

Nagmamadali kong tinungo ang pinto at agad na binuksan ito. Bumungad ang nanlilisik na mga tingin ng aking asawa.

"Hindi ba sinabi kong huwag na huwag kang maglo-lock ng pinto?!" Napa atras ako dahil sa peligrong hatid ng kaniyang boses, pero agad din niyang nahawakan ang braso ko.

Ramdam ko ang kirot sa brasong iyon dahil sa higpit ng hawak niya. Pigil ko ang indahin ito kahit na ramdam ko ang bawat diin at unti-unti pang paghigpit ng pagkakahawak niya.

"S-sorry.. N-nakatulog ako." Lakas loob na sabi ko pero isang malakas na sampal nanaman ang natanggap ko.

Walang tigil nanamang nag-unahan sa pagtulo ang mga luha ko sa sakit na dulot nito. Napaka sali ng kamay niya at ramdam ko ang hampas nito sa aking pisngi.

"Umiiwas ka na, huh?!" Sigaw niya at walang kahirap-hirap akong itinulak dahilan para magdire-diretso ako sa pader at tumama doon ang balikat at ang ulo ko.

Para lang akong isang gamit na tumilapon. Ramdam ko ang kirot mula sa balikat ko dahil yun ang pinakang napuruhan sa pagtama ko sa pader.

Wala akong nakitang kahit kaunting awa mula sa kaniya at hinila lang ako sa buhok at inihagis sa kama. Napapa pikit nalamang ako dahil sa sakit na kunakalat sa buo kong katawan.

Ito nanaman..

Tuwing uuwi siya ng lasing kung hindi siya makakatulog madalas na ako ang ginagawa niyang pampa antok. Pinagsasawaan niya ako hanggang sa mapagod nalang siya at kusang maka tulog.

Wala akong lakas para lumaban dahil kapag lumaban ako mas lalo lang akong masasaktan. Minsan naiisip kong sumuko na dahil sa nangyayari pero hindi ko magawa. Nangingibabaw ang pag-asang magiging okay ang lahat. Nangingibabaw ang pagmamahal ko para sa kaniya. Gusto kong maintindihan siya.

Gusto kong maging maayos kamo at bumalik na sa dati. Pero hindi ko alam kung paano itong mangyayari.

LUMIPAS ANG mga araw at linggo, puro ganon lang ang nangyayari. Hindi ko din magawang lumabas dahil sa takot na masaktan. Pinupuntahan lang ako nila Sab dito kapag wala ang asawa ko tapos uuwi bago ito umuwi galing trabaho.

Hindi ko alam pero nitong mga nakaraang araw madalas akong mahilo at magsuka tuwing umaga.

Hindi ko magawang magpatingin sa takot na tama ang hinala ko. Part of me ay gusto ang isiping baka buntis ako dahil baka iyon na ang solusyon sa problema. Baka sakaling mabago ang lahat kung malaman niyang magkakaron na kami ng anak.

Nanginginig ang mga kamay kong tinititigan ang pregnancy test na binili ni Sab at Denny para sa'kin. Sa huli ay ginamit ko din ito dala ang pag-asa na kung buntis ako ay ito na ang magiging dahilan para maging okay kami ni Renzo.

Pero parang gusto kong saktan ang sarili ko nang dumating ang oras ng pag-uwi ng asawa ko. Naka upo siya sa sofa sa sala at hindi siya lasing kaya naman gumuhit ang ngiti sa labi ko. Nagpapasalamat ako at hindi siya uminom ngayong gabi.

"R-renz" Utal at kinakabahang tawag ko sa kaniya.

Isang malamig na tingin ang ibinigay niya sa akin pero hindi ko 'yon ininda at nilakasan nalang ang loob. Marahan kong iniabot ang pregnancy test sa kaniya. Kinunotan niya ako ng noo kaya nagsalita na din ako.

"B-buntis ako Renz." May ngiti kong anunsyo sa kaniya

Pero nawala ang mga ngiting 'yon nang makitang walang kahit anong emosyon ang mga mata niya. Walang reaksyon ang mukha.

"W-wala ka manlang b-bang sasabihin?" Kinakabahang tanong ko.

'Oh god!'

"Are you expecting me to burst into joy because you are pregnant?" Walang emosyon niyang sabi at ngumisi saka tumayo. "Hindi ko naman alam kung ako ang tatay niyan o ang lalaki mo."

Sunod-sunod na tumulo ang mga luha ko sa sinabi niya. Napaka sakit nito para sa akin.

Hindi ko napigilan ang masampal siya. Agad nagtagis ang bagang niya at nanlilisik ang mga matang tumitig sa'kin pero pinilit kong maging matatag kahit na gusto ko nang manghina dahil sa paraan niya ng pagtitig sa akin.

"Anak mo 'to, Renzo! Wala akong lalaki!!" Umiiyak na sigaw ko saka dinuro-duro ang mukha niya. "Ano bang hangin at demonyo ang pumapasok diyan sa makitid mong utak at ipinipilit mo na meron akong lalaki?!" Hindi ko na napigilan ang mapa sigaw.

Pero walang alinlangan niyang hinila ang buhok ko. Mas agresibo at mas masakit.

"Huwag mo akong g-g-hin, Zederina!! Alam ko ang kalandiang ginagaw mo sa likod ko kaya huwag mo akong gawing t-ng-!!" Sigaw niya at agad nanaman akong kinaladkad papunta sa kwarto.

'N-no! Ang b-baby ko!!'

"W-wala akong lalaki! M-maniwala k-ka naman sa akin, Renzo!!" Iyak ako ng iyak.

Gusto kong magmakaawa para sa anak namin.

"Shut up!! You w***e!!"

With that, my world turned into tiny pieces along with my shattered heart.

Parang gumuho ang mundo ko.

Tatlong taon, ngayon lang niya ako sinabihan ng ganto. Parang walang tigil na tinatarakan ng punyal ang puso ko. That one word blew everything up, including the strength and hope I've built for us. Wala akong maramdaman kundi ang sakit ng pagkasira ng mundo ko.

Parang nagkaron ng palabas sa utak ko at isa-isang pumapasok lahat. Mula sa unang pagkikita namin hanggang sa dumating ang araw na naging ganito kami at lahat ng sakit na naranasan at nararanasan ko. Pinagsama-samang sakit na unti-unting nagpapamanhid sa buo kong pagkatao.

Tanggap ko lahat ng ginagawa niya, pero mas masakit pa 'yon kesa sa pisikal pananakit niya. Ang pagsalitaan ka ng ganon ng sarili mong asawa? Hindi ako makapaniwala na siya pa ang gaganito sa'kin. Siya na nagiisang pamilya ko.

Mula nang mamatay sila mommy at daddy dahil sa isang plane crash, siya na ang naging pamilya ko bukod sa mga kaibigan ko. Pero hindi ko akalain na aabot kami dito. Hindi ko akalain na magiging ganito.

"S-stop!" Naiusal ko nalang nang maramdaman na pina-tuwad ako ni Renzo, pero parang wala siyang narinig at patuloy lang sa ginagawa.

"N-no! P-please!! N-not there, R-ren--- A-aahhh!!"

I screamed in so much pain as he took me from my buttocks.

Walang tigil sa pagtulo ang mga luha ko. Maasakit. 'Hindi ko na kaya...'

Ramdam ko ang pag tigil niya. Dinig ko ang malulutong niyang mura bago umalis at lumabas ng kwarto.

Habang ako ay iyak ng iyak habang naka balot ng kumot at naka siksik sa headboard. Hindi ako makapaniwalang nangyayari ang lahat ng ito.

Tiniis ko ang lahat sa loob ng dalawang taon. Tiniis ko kahit na pwede akong umalis. Tiniis ko dahil mahal na mahal ko siya.

Lahat ng mga ala-ala ko mula nang makilala ko siya hanggang sa buoin niya ang pagkatao ko ay bumalik sa akong isipan.

Wala akong maisip na dahilan para maging ganito... Para gawin niya sa akin lahat ng ito. Hindi ko alam kung bakit nauwi ang lahat sa ganito.

Lorenzo's POV.

"F-ck!!" Mariing mura ko sabay lagok ng alak na hawak ko.

Nandito ako sa bar kasama sila Ryle at Lint. Matapos ang nangyari sa bahay, dito ako dumiretso. Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Nawawala ako sa sarili ko sa tuwing makikita ko siya.

'T-ng-na!!'

"Alam mo 'tol? Bakit hindi mo nalang kaya puntahan ang asawa mo at kausapin kesa mag-inom ka at magpakalasing riyan?" Ryle said with a serious look on his face.

"Oo nga 'tol! Alam mo? Sobra ka na din eh. Dalawang taon nang nagtitiis ang asawa mo sa ginagawa mo, bakit hindi mo kaya siya kausapin at humingi ng paliwanag kesa yung nagpapakain ka sa selos at galit." Pag sang-ayon ni Lint. "Lalo na ngayon na buntis ang asawa mo. Hindi ba dapat ikaw ang mas nakakakilala sa kaniya? Hindi yung mas naniniwala ka sa nakikita mo lang. Kaya ayusin mo na 'yan habang maaga pa. Siguro naman ayaw mong mawala sa'yo ang asawa mo, ngayon pa at buntis na siya."

After what Lint said. Nagmamadali na akong umalis para puntahan ang asawa kong pinahirapan ko ng dalawang taon without knowing the whole story.

My heart is beating so damn fast while walking towards our room. Naririnig ko ang mga hikbi ng asawa ko at para akong pinapatay ng paunti-unti!

I've been blinded by my anger and hatred. Pinagdusa ko ang babaeng mahal ko sa kasalanang walang linaw. She treated me like her family. Ako nalang ang meron siya pero pinahirapan ko pa siya.

"W-wife" I called her.

Hindi siya sumagot at nanatiling naka siksik sa isang sulok ng kwarto at naka subsob ang ulo sa mga tuhod niyang yakap-yakap niya.

Dahan-dahan akong naglakad palapit nang bigla siyang tumingin sa'kin habang umiiyak at nabakas ang takot sa mga mata niya. Pilit niyang isiniksik ang sarili sa sulok at umiiling-iling habang umiiyak.

"W-wag... P-please, t-tama na." She begged with so much fear.

Parang dinudurog ang puso ko habang nakikita ang sarili kong asawa na takot na takot sa akin. Nanginginig ay hindi alam ang gagawin.

"R-rare, come here. L-lets talk." Mahinahon kong tawag sa kaniya.

Pero nang tangkain kong lumapit ay puno ng takot siyang tumayo at itinulak ako saka siya tumakbo palabas ng kwartoz

Para akong napako sa kinatatayuan ko, pero agad akong tumakbo palabas para habulin siya nang matauhan ako ilang minuto matapos niyang tumakbo.

"Wife! Come back here! I'm not going to hurt you!!" Tawag ko sa kaniya.

Nang makalabas ako ay para akong nabuhusan ng malamig na tubig.

Wala siya...

"F-ck!" I cursed under my breath and looked on different directions. "F-ck! F-ck! F-ck!"

Napa sabunot ako sa aking buhok dala ng inis at galit sa aking sarili.

"What have I done!" I said to myself and felt a hot liquid run through my cheeks. "W-wife."

'I'll find you.. I promise.'