A Lyrics

Chapter 2

PHILIPPINES

ELLA'S POV

( Naglalakad sa isang lumang park.... Nakita ang isang lumang bench sa ilalim nang puno....)

Ang ganda nang sikat nang araw ngayun ah .... Kamusta na kaya sya ? Malamang masaya na yun ngayun .... Kinuha ko sa wallet ko ang last picture na kasama namin syang lahat .,... Sya pa mismo ang nag request nito .... Nag biro pa sya nung time na yun na baka last na nya yun ..... Nagalit pa kami sa kanya noon kasi hindi naman yun magandang biro ...but she just smile at us ... And it did !... last picture na nga namin Ito na kasama sya .... It's been 3 years at ngayung araw na Ito mismo ang ika-tatlong taon ...pero magpa hanggang ngayun masakit padin .... Iniwan nya kami nang walang paalam ....

"Ella" di ko man lingunin alam ko na Kung Sino ang tumawag sa akin .... It's Andrea at Alam kung kasama nya ngayun sina Trixie at Lalaine .....

"It's been three years ... " Naiiyak na sambit ni Andrea habang tumatabi sya saakin ... Sa amin lahat alam kung si Andrea ang pinaka nasasaktan ngayun ....alam nya kasi ang nangyari.... Andun sya .....

"Kamusta na kaya sya .... Tsk ! Ang daya nya talaga lagie .... " Ang mahinang sambit ni Trixie ... Yeah madaya nga sya .... Sobrang daya nya ....

"I know she's happy .. . We know her a lot .... She's a fighter " sagot ni Lalaine sa amin ....she is our ate in the group sa sitwasyung ganito sa kanya kami kumukuha nang lakas ...lalong-lalo na ngayun kulang kami nang isa ..... Nasa bench kami naka upo ni Andrea habang nasa grass naman sa baba namin sina Trixie at Lalaine .... Walang umi-imik sa amin ....parihong malalim ang iniisip ....nakatingin sa malayo ....

"Hey b***h !! Nandito na kami ... Di kompleto Kasi wala ka .... We know na masaya ka where ever you are ... Don't worry about us ....we miss you so much "

___________________________________________________________________________________________

ANDREW'S POV

Habang papalapit ako nang papalapit sa kanya ....pabigat din nang pabigat din ang nararamdaman ko .... Malayo palang kita ko na sya ....

Aside from my sister Lalaine , I already treat her as my little sister ... She's the best friend of my sister Lalaine, ni Andrea and to my girlfriend Ella .... Nang nasa harapan na nya ako I called out her name ... Lovely Dawn Villarreal ... She's there ... She's just right there.... Ang ganda nang pagkakapwesto nya .... Sa ilalim nang punong tinanim pa namin para sakanya.... Ang laki-laki na nga nang puno eh .... Napaka green nang mga dahon nito, halatang malusog.... Syempre palagi nya itong inaalagan for sure ....

I sat next to her ... Sumandal ako sa puno habang nakatanaw sa napaka- gandang tanawin ....

"How are you ? ... " Pagtatanong ko sakanya .... Wala syang sagot pero alam ko naman na nakikinig sya ....

" Miss na miss kana n-nila .... M-m-miss na miss k-kana n-namin " my voice shakes ...alam ko any minute from now iiyak na ako .... Wala akong paki Alam kung tawagin man akong bakla. .... I miss her .... I miss her so much at alam kong di lang ako ang nakakamiss sa kanya, pati narin ang barkada ..... Pinikit ko ang mga mata ko pilit na tinatago ang mga nagbabadyang luha .... Ayaw nya pa namang makikita ang Isa sa amin na umiiyak .... Pinakiramdaman ko Lang ang paligid .... Sobrang tahimik, mapayapa ..... Kaya siguro gusto nya dito kasi masaya sya sa mga ganitong lugar .... Tahimik....

"Andito kana pala " it's Kurt .... Boyfriend sya nang kakambal kong si Lalaine ...Isa din sya sa kuya-kuyahan ni Lovely ....

"Ang sama-sama mo naman sa kapatid natin ....oh tignan mo wala kaman Lang dala para sa kanya " ngumiti Lang ako sa kanya ...alam ko namang pinapagaan nya Lang ang loob ko ... His always been like that since then ... Para syang boy version ni Lovely makulit at masayahin ....

"Baby girl kasama ko pala sina Dustin at Joshua ...kumukuha Lang sila nang foods, balak kasi naming mag picnic ngayung araw kasama ka ... " Masiglang sambit ni Kurt kay Lovely di man sya sumagot pero ramdam naming masaya sya .... Baby girl.... Nakakamiss sambitin ....

"Oh ayan na pala sila eh ..." Pahabol pa ni Kurt

" Hello Love !!! Kamusta ka !!!" Masiglang sigaw ni Joshua habang may malawak na ngiting naka plaster sa kanyang mukha habang kumakaway kay Lovely....

" Yow pandak we miss you ! " Ang naka ngisi namang sambit ni Dustin mga kolokoy talaga .... May mga ngiti sila pero hindi abot sa kanilang mga mata ... It's been three years nang mangyari yun ... Kaya simula nung nangyari yun ...di na namin sya naririnig ...di na namin naririnig ang tawa nya ....ang kakulitan nya .... Masakit parin magpahanggang ngayun .... At magpahanggang ngayun presko pa sa amin ang lahat ... Ang takot ... Sakit .... At lungkot ..... Tinignan ko si Lovely habang binu-bolung ko sa sarili ko ....

"Baby girl .... We miss you so much ... Help us....to move on .... "

________________________________________________________________________________________

HIS POV

Kanina pa sila naka alis at mag ta-tatlong oras nadin akong naka Tayo dito habang naka tanaw sa kanya .... Actually mas nauna pa nga ako sa kanilang pumunta dito ... It's just that .... Natatakot akong lumapit sa kanya ...ever since nang pumunta sya sa lugar na ito, never akong lumapit sa kanya in any ocassions ...nakuntinto na akong tignan sya sa malayo habang kasama nya sila ..... But right now at this very moment I don't know why ...pero gustong-gusto nang puso ko na lapitan sya ....at makita sya nang malapitan .... At bago ko pa man mapigilang ang sarili ko .. huli na nang mapag tanto kong nasa harapan na nya pala ako ....

Ang ganda. ... Ang ganda nang pagkakapwesto nya .... Maganda ang view dito kaya siguro nandito sya kasi gusto nya ang mga ganitong lugar .... Maganda ..tahimik at payapa .... Tinignan ko sya ang ganda nang pagkaka- ukit nang pangalan nya ....ramdam ko ang pagmamahal sa kanya nang barkada ....

"I'm sorry" ang tanging na ibulong ko sa kanya ... Sa dami nang gusto kung sabihin sa kanya pero sorry lang ang tanging lumabas sa bibig ko .... Alam Kung wala na akong mukhang maihaharap sa kanya pero di ko na napiligilan ang sarili ko ngayun. ....

"I'm sorry" pag-uulit ko kasabay nang paglandas nang mga luha Kong kanina ko pa pinipigilan .... Ang sakit .... Ang sakit - sakit .... Paulit - ulit lang akong umiiyak at nag so-sorry sa kanya .... Wala na akong paki alam kung ano mang hitsura ko ngayun .... Wala na din akong Paki alam kung tawagin man akong bakla ....alam kong ayaw nyang may nakikitang Isa sa amin na umiiyak ...pero sobrang sakit Lang nang nararamdaman ko na pilit kong tinatago sa loob nang tatlong taon .... Sa mga panahong iyon kahit isa sa barkada hindi ako nakitang umiyak ... Tanging ang mga kapatid at magulang ko lang .... Kaya siguro may konting distansya din akong nararamdaman sakanila .... Kasi akala nila wala lang yun sa akin .... Di lang nila alam .... Di lang nila alam .....

"I'm so sorry ...." Alam kong kahit ilang Milyon o bilyong sorry pa ang gawin ko ay di na maibabalik ang dati .... Huli na ang lahat ... At kasalanan ko ang lahat nang iyon .... Huli na ako .... kasabay nang pagluhod ko sa harap nya ay ang pag bagsag din nang ulan na waring dumadamay sa sakit na nararamdaman ko ngayun ... Pero wala akong paki alam kung mabasa man ako .... Kasabay nang mga hikbi ko ay sinabi ko sa kanya ang bagay na gustong-gusto kong sabihin satuwing sumasapit ang araw na Ito .... Ang araw na Kung saan pilit kinakalimutan nang barkada ....

" Happy birthday Lovely Dawn Villarreal "

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Lovely Dawn Villarreal ... Isang napaka gandang pangalan ...pangalan na na mimiss kong bigkasin ...pangalan nang taong sinaktan ko ....pangalan nang taong gustong gusto kong makita .... Pangalan nang babaeng Mahal na Mahal ako .......

Dawn ........

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

I miss you so much .......