Ava’s POV
INIHARAP ako ni Renzo sa kaniya at nakita ko na tigam ng luha ang kaniyang mukha. Bigla siyang lumuhod sa harapan ko at niyakap ang aking mga binti. “Parang awa mo na, Ava! Huwag kang umalis! Huwag mo akong iiwanan. Hindi ko kaya na wala ka! Magbabago na ako! Parang awa mo na!” iyak pa niya.
Inalis ko ang pagkakayakap niya sa binti ko at itinulak siya. “Hindi na ako naniniwalang magbabago ka pa, Renzo! Ganiyan ka lang naman ngayon pero paglipas ng araw, babalik ka na naman sa dati. Isa pa, sinabi ko na sa iyo. Ayoko nang makasama ka!” galit na bulyaw ko sa kaniya.
Inilabas ko na ang lahat ng damit ko. Nagmamadali ko iyong isinilid sa maleta na hinugot ko sa ilalim ng kama. Habang nag-eempake ako ay nakayakap lang si Renzo sa likuran ko at umiiyak. Hindi ko na lang siya
