Kabanata 1
1644 Words
Kabanata 1
A months later, matagal tagal na din nung nahospital ako. After that day I decided to go to psychiatrist, to have my check up. Buo na ang desisyon ko, I need this for a therapy para na din hindi na mag alala si dad. The doctor suggest to avoid the things that stress me, she also gave me a medicine that help me to sleep well. Thankfully gumaan ng kaunte ang pakiramdam ko, nakakatulog na din ako ng maayos ngunit minsan hindi maiiwasang mapanaginipan ang misteryong babae. It seems like I forgot a piece of memory in my past, sobrang bata ko pa noon kaya normal lang ngunit bakit iyong parte lang ang nakalimutan ko?
Napabalikwas ako ng bangon, sobrang basang basa ng pawis, nanaginip na ulit ako ngunit kagaya lamang ito nung panaginip ko nung nasa hospital ako, iyon lang din ang kinatapusan at wala ng sumunod. It like a puzzle that I needed to fix.
Huminga ako ng malalim at binuksan ang bintana, umaga na din pala. I look at the sky, sobrang liwanag at tirik ang araw. Sana balang araw maging maganda din ang araw ko, pakiramdam ko kase may mabigat akong problema at kailangan ko ng kasagutan.
"What's on you mind? Pat" napatingin ako sa pinangalingan ng boses, I saw tita lumapit siya sakin na hindi nawawala ang ngiti. "You know pat, kahit di na ako magkaanak, kompleto na ako dahil nadiyan ka na."
Sobrang pasasalamat ko dahil sa kabila ng pinagdadaanan ko merong pa din talagang taong iintindi at magmamahal. Ngunit hindi naman ako papayag sa gusto ni tita, gusto kong magkaroon sila ng sariling pamilya ni dad yung talagang galing sa kanilang dalawa. Ayaw ko na rin maging pabigat sa kanila, alam ko na isa din ako sa dahilan kung bakit hindi sila makabuo. Dad always worry about my situation, he really care for me. He always told me that na pupunan niya ang kakulangan niya sa akin nung bata pa ko. Aaminin kong nagkaroon ako ng sama ng loob kay dad, when I was child he left us siya din ang naging dahilan kung bakit nagkaganun si mom. But now, I realize that hindi naman siya nagkulang sakin ako naman talaga ang may kasalanan. At siguro panahon na din para maging independent ako, buo na ang desisyon ko.
Sabay kami ni tita na lumabas ng silid at pumunta sa kusina para makapag breakfast. My dad is there, wearing a polo shirt, he smiled at suminyas na umupo na kami.
I was about to eat when my dad speak. "Okay ka lang ba anak? Kung may problema ka ay sabihin mo lang samin ng tita mo."
Huminga ako ng malalim. "Dad, I want to move out, to become independent."
Napatigil sa pagkain si dad, kita ko din sa gilid ng mata ko ang pagkagulat ni tita. Alam kung tututol si dad ngunit paano ko mabubuo ang nawawalang parte ng ala ala ko kung hindi ko kaya mag isa. Alam kong tinutulungan nila ako sa situation ko ngunit ayaw ko na nakikita silang napapagod, malaki na ako at nasa tamang edad na.
"Pat, baka_"
Hindi ko na pinatapos si dad sa kanyang sasabihin. "Dad, I want it. Gusto kong bigyan kayo ni tita ng space, gusto kong magkaroon kay ng sariling pamilya. I can handle myself, don't worry lagi ko naman kayong kakamustahin at bibisita din ako dito. Every sunday, I will visit."
Bakas sa mukha ni dad ang pagkalungkot, tumayo ako at niyakap siya. "You can visit me too, kayo ni tita. At mas magiging masaya pa ako kung bibigyan niyo ako ng kapatid." I look at tita, nangingilid na ang kanyang luha sa mata. Maya maya pa ay naramdaman ko na ang pagyakap din niya.
"Sapat ka na sa amin ng daddy mo." She whispered. "Kahit hindi ka galing sa sinapupunan ko ay tinuring na kitang anak. You know that Pat." I caressed her back.
"I know tita but I just wan to fix something. Mas lalo kong tatatagan ang loob ko at hindi ko na hahayaang lamunin ng kadiliman ang sarili ko."
Dinig ko ang pagbuntong hininga ni dad. "Promise me na tumawag ka agad pag may nangyare. Hayaan mo din akong maghanap ng malilipatan mo." Agad akong tumango.
Hinayaan kong ihanap ako ni dad ng malilipatan, he also told me na magstay muna ako sa bahay ng 1 week para magbonding. Those week, hinayaan kong maging masaya ang sarili ko, ilang beses din akong tinanong ni dad at ni tita kung hindi na magbabago ang desisyon ko. Minsan ay naiisip kong maiiwanan ko sila ngunit bigla namang sumasagi sa isip ko na lalo lang silang mahihirapan pag nandito ako.
"I will miss you anak." Dad in his teary eyes. "Dad, I promise tuwing walang pasok bibisitahin ko kayo ni tita."
Hinatid pa nila ako sa aking lilipatan. And my dad is so overprotective dahil naghire siya ng bodyguard ko. Gusto pa nga niya ay madami ngunit hindi na ako pumayag, sinabi ko na okay na ang isa para magkaroon ako ng service sa school.
My unit is so luxurious, malawak ito. Binuksan ko ang kurtina at namangha ako sa magandang tanawin. Kahit na natatakot ako dahil mag isa lang ako, mas pinili kong magpakatatag. I'm scared being alone but I choose to become alone dahil pakiramdam ko ito ang susi sa pira pirasong memorya, dahil kung hahayaan ko na lang ang sarili kong matakot, patuloy akong hihina.
This day, I started to organize my things. I was so busy, when I saw the picture of me and my mom. I put it to the table beside my bed.
Simula nung kinuha ako ni dad kay mommy, hindi ko na alam kung nasaan ito. Bata pa ako nung araw na yun at kahit gustuhin ko mang bumalis sa aking ina ay hindi ko naman alam kung nasaan. Kahit na pagtabuyan niya ako o sigawan. "Kamusta ka na kaya?" Pabulong kong sabi sa hangin.
Hindi ko maiwasang malungkot, pinigilan ko ang nagbabadyang luha sa aking mata. Hindi ko din maintindihan ang sarili ko dahil kahit anong ginawa sa akin ni mommy ay okay lang, kahit na ulitin ulit ay paulit ulit ko din itong papatawarin. Oo, nagtanim ako ng sama ng loob, nagalit ako ngunit siya pa din ang ina ko.
Bumuntong hininga ako at hinanda ang sarili. Ito din ang araw na magpapacheck up ako. Lumabas ako ng hotel at nagpasama sa driver ko. Hindi ko na inabala pa sina daddy.
Ng makadating ako sa kinaroroonan ko ay agad akong nagtungo sa opisina ni doc. Marco.
"Hi, patricia. Kamusta na ang pagtulog mo this past few months?" He asked me habang chenecheck niya ang heartbeat ko.
"Nakatulong naman tung pills, pero there's a time na paulit ulit ang panaginip ko. Is that normal doc?"
Umupo siya sa upuan sa may harap ko. "Normal lang managinip. Patricia I suggest na, aliwin mo ang sarili mo. Dumaan din ako sa ganyan, there's a memory that keep flashing on my dream, buti nga at hindi ka nadepress katulad ko."
Nabigla ako sa kinuwento niya. "So anong ginawa niyo doc?"
"I choose to free myself, to express my self. Hanggang sa unti unting bumalik ang ala ala ko. Katulad mo ko na nagbablock out, I know that it was so hard pero kung hahayaan mong mabalot ang sarili sa kadiliman, I'm telling you sobrang hirap makawala dito." He tap my shoulder. "Don't worry, Tutulungan kita. Just don't let yourself to cover the negativity. Always think positive. I also suggest you to do a yoga to relax. Gawin mo yung mga bagay na sobra mong kinahihiligan, wag mong iisipin na nag iisa ka. I know your dad and mom will always there. Kung nananaginip ka wag mong pilitin ang sarili mo na alalahanin lahat kase habang tumatagal at unti unti kang lumalaya, unti unti din na babalik ang nawawala monh memorya during your childhood."
Sa puntong yun ay medyo gumaan ang pakiramdam ko. Totoo ang sabi ni doc, just be free pero hindi ko maiwasan kontrahin ang mga magagandang bagay na naiisip ko. I sigh. "Para kasing napaka delikado ng mga panaginip ko, parang ang gulo."
"Just pray." Iyon lang ang huling sinabi sa akin ni Doc. Marco.
And that day I realize something, siguro ang babae sa panaginip ko ang sagot sa lahat at ang makakatulong sa akin sa problema ko. Pero lagi na lang may question mark sa dulo. Sino ito?
Sumagi sa isipan ko si dad, may alam kaya si dad tungkol sa mga panaginip ko, kilala siguro niya to dahil malakas ang pakiramdam ko na ito ang dahilan kung bakit niya kami niwan ni mommy nung araw na yun.
Bumilis ang t***k ng puso ko, agad kong tinawagan si dad na agad din naman niyang sinagot.
"Pat is there something wrong?" He asked seriously
"Dad, about my dream may alam po ba kayo kung sino yung babae sa panaginip ko?" Sobrang lakas ng pakiramdam ko na may alam siya.
Biglang tumahimik ang kabilang linya. "Dad"
"N-nothing pat." Pagka-utal niya.
Agad akong nadismaya sa sagot niya. Nagpaalam na ako at binaba ang tawag.
I decided to go back to my unit, mag aaksaya lang ako ng araw kung palagi ko yung iisipin. I choose to rest, baka mahimatay pa ako dahil sa pag iisip.
Pagdating ko sa unit ay agad akong nahiga, naramdaman ko ang pagod, kailangan ko ng lubusin ang oras na ito dahil malapit na din ang pasukan. Tumitig ako sa kisame at unti unti ay binalot na ng dilim ang aking paningin dala sa kaantukan at pagod ngayong araw.
.....
Sobrang naging busy lang po sa school as a student kaya sobrang natagalan ang pag update. Share ko na din po na may lovelife na po ako HAHAHAHA at sobrang saya ko sa kanya. Sana kayo din magkaroon (manifesting)
Happy Reading ❤️
- Writer
