Painful Scar

Kabanata 14

Hindi pa rin mawaglit sa isipan ko ang mga sinabi ni Kian kani-kanina lamang. Hindi ko maipaliwanag ang kabang naidulot nito sa buong sistem ko. I never felt this bothered before. I felt like the things in front of me were all scented lies.

Kung noon ay simpleng palabas lang sa TV ang pinag-aawayan namin ni Kuya, ngayon ay hindi na, mas malala na ito. We fought over friends, peers, guys he didn't like to befriend with me, him showing off, bad temper and even his hurtful words. We argue a lot before pero mabilis ko rin siyang pinapatawad dahil alam kong hindi niya rin naman iyon sinasadya but now? I can't even tell anymore.

I can't blame him for having such a bad temper.

Pero ang lahat ngayon ay iba na. Halatang may itinatago siya sa akin. Kaunting galaw ng mga nakakahalubilo ko ay agad na nag-iinit ang ulo niya. He is keeping a world-shocking secret. Hindi niya man sabihin ay ramdam na ramdam ko ito.

I'm not that numb, you know?

One day, I'll discover what he's hiding from me. I'll surely shake his world for keeping it all by himself. This time, I'll make sure that fate will no longer play a nasty trick and the tables will turn on my side.

"I'll keep on avoiding you until you confess it by yourself," I murmurred, watching this breath-taking scenery.

"Hey, pretty lady," si Lyle.

My lips curved a grin. "Hey, young man!"

"Anong ginagawa mo rito?"

I felt relaxed when the sea air touches my skin. The heat of the sun makes me feel warm as I'm watching the waves drenching the sand, and some splashes against the rocks. I could see the birds flying freely in the sky. The clouds way up high, slowly covering the dazzling sunlight that used to dazzle my eyes.

"Ikaw dapat ang tinatanong ko," nagpigil ako ng halakhak habang nakatingin pa rin sa dagat at patuloy na inililibing ang mga paa sa puting buhanging kinauupuan ko.

"Sinundan kita, hindi ba halata?"

Kapag nalaman nila Mommy na nag-cut ako ng classes ko paniguradong ma-di-dissapoint sila sa akin. Knowing na mababa na nga ang grades ko academically ay nagagawa ko pang huwag pumasok para lamang pumunta sa tabing dagat.

Well, there's a part of me saying, na kung sana ay pinapayagan nila akong magpunta rito ay hindi sa ganitong paraan at sitwasyon ako pupunta. In some aspect, I have a point, right?

I drove for one and a half hour para lang makapunta ako rito. Hindi ko alam pero rito ko nahahanap ang salitang peace of mind.

"Bakit hindi ka na lang pumasok sa mga natitirang subject?" Tanong ko nang hindi man lang siya binabalingan ng tingin.

"Hmm. Kakaunti na lang naman 'yun and I'm sure na kaya ko namang mag-catch up," tipid at kalmadong tugon niya saka tuluyang umupo sa tabi ko.

I looked at him and tried to fake a smile. "Hindi ka ba pagagalitan kapag nalaman nilang hindi ka pumasok?"

"Pagagalitan."

My forehead creased. "Eh, sunga ka pala!" Inis na asik ko saka wala sa sariling binatukan siya.

"Pero— may pero pa kasi— pero kapag nalaman ni Mama na sinamahan kita sa trip mo ay baka nga matuwa pa 'yon."

Kunot-noo ko siyang binalingan. "Hindi kasi sila mag-aalala sa 'yo dahil kayang-kaya mong habulin 'yung mga na-miss mong lesson. Eh, ako?" Nakangiwing tanong ko saka nagpakawala ng maliit na halakhak. "Sana all na lang sa 'yo," I laughed.

"I'll teach you then."

"Ano?"

"Sabi ko tuturuan kita." Napatitig ako sa kanya nang mabuti at nasasalamin ko ang sinseridad dito.

He mean what he said and what he offered.

***

MAGAGABI na nang makauwi ako sa bahay. Inalis ko ang suot kong sneakers bago tuluyang nagtungo sa hagdan.

"Vali!" I heard a familiar voice called from behind. Nakailang tawag pa siya sa akin ngunit hindi ko siya pinansin at nagpatuloy lamang sa paghakbang hanggang sa marating ko ang aking silid. Isinara ko ang pinto at hindi na nag-abalang lumabas pa.

Isa

Dalawa

Tatlo

Apat

Lima

LUMIPAS ang limang buwan magmula nang makapunta ako sa dalampasigan, limang buwan na rin ang nakararaan nang sabihin ni Lyle na tutulungan niya ako sa academics ko at tinupad niya nga ang mga sinabi niya, pinagtiyagaan niya akong turuan.

I'm glad, overwhelmed and overjoyed that somehow, someone tried his best to help me.

Sa loob ng mga buwang iyon ay marami na rin ang nagbago. Buwan na rin magmula ng iwasan ko si Damon, ang kuya ko. Same routine, ignore and ignore. Pretends I never felt his existence nor to see him anymore.

Sa loob ng mahabang panahon na iyon, I was more able to catch up with Lyle but Isabelle keeps lingering around. Halatang gustong-gusto niya ang binata kung kaya't nagawa niyang mag-transfer sa school namin sa kalagitnaan ng semester. Batid kong maimpluwensiya rin ang pamilya niya dahil napapayag niya ang school sa kaniyang pakay, ang makapasok sa klase namin.

"Hey, Vali!" Napatingin ako kay Jessie, isa sa aming kaklase.

My lips formed a smile and then asked, "Ne?"

"May reunion daw kasi ang batch natin! Elementary classmates," she plainly answered. "Jecylle informed me, plinano raw ito nila Celine, our former class president."

"Really? Saan?" I can sense the excitement when Xyrene's voice interrupt.

Jessie bitterly smiled. Noon pa lamang ay ayaw niya na kay Xyrene. She kept on saying that she's annoyed by her, being such a big mouthed damsel. "Boracay," she answered with her irritated voice.

"Wow! I'm sure it'll be great!" She even hopped in excitement.

"Pero hindi ka raw kasama," dagdag ni Jessie kaya natigilan si Xyrene at sumeryoso.

"Baka gusto mong bilhin ko 'yang paliliguan niyo," puno ng sarkasmong aniya sa nakahalukipkip na si Jessie. "Tapos ikaw naman 'yung pagbawalan kong um-attend? Ano kaya sa tingin mo, ha?!"

She mean it. I remembered how she bought the las pradas resort kasi hindi siya in-invite ni Jessie noon. Ang end game, walang nagawa si Jessie kun'di ang pakisamahan si Xyrene.

Jessie rolled her yes and mumbled, "Ayoko talaga sa 'yo, b***h!"

"Aba gago! The feeling is mutual motherfvcker!" Bulong din ni Xyrene.

"Teka nga!" Pigil ko sa namumuong tensiyon sa pagitan nila. "Kailan ba?"

"Next week," she answered. "Wala na ring poproblemahin sa transpo. Remember Theon?" I simply nodded nang maalala ang heir ng Sanneva Corp. "We will be using their private plane."

"We will be expecting you there," Jessie muttered with her sweet voice, flashing her genuine smile. When her glance dropped, she sunddenly rolled her eyes on Xy. "Sana maka-attend ka, this is a once in a blue moon opportunity! Ngayon lang naman tayo nag-reunion at sa bora pa." She winked at me and then walked away.

"Sama tayo, Vali!"

"Pag-iisipan ko," payak na tugon ko saka kinuha ang mga gamit ko't ipinasok iyon sa aking bag.

"Sumama ka na! Gusto mo naman sa mga dagat 'di ba? Why need to think over that stuff?"

"Hoy, Vali!"

Kanina niya pa ako tinatawag ngunit hindi ko ito pinagtuunang pansin at nagpatuloy na lamang sa paglalakad. Wala pang ilang minuto ay naglaho na siya sa paningin ko. Maaaring kumain na siya o kaya nama'y may nakitang guwapo.

"Baby! Save me!" I was froze when I heard a familiar voice, screaming from behind.

In a glimpse of an eye, a boy's arm clung on mine. I saw Lyle gasping for air as if he run a freakin' marathon. Right next to him, I saw Isabelle. She's flashing a wide smirk on her face while staring at Lyle lustfully.

"Bakit ka ba tumatakbo?" Iritadong tanong ni Isabelle.

His forehead creased. "Bakit mo ba kasi ako sinusundan?" He fired back.

"Sabi ng physics teacher namin sa previous school ko, I should follow my dreams kaya here I am sa school niyo, following you." Sunud-sunod na sagot niya saka umambang lalapit muli sa binata ngunit nagsumiksik ito sa likod ko.

"You're crazy," mahina ngunit rinig na rinig naming bulong ni Lyle. "When would you say yes to me, Lili, my baby?" Mayamaya'y tanong niya habang nakahawak pa rin sa mga braso ko. "Para tigilan na ako ng bruhang 'yan!" Inis muling asik niya. Nanlaki naman ang mga mata ni Isabelle at inambahang susuntukin siya.

Yes, my long time crush is courting me for almost 6 months at surprisingly, hindi ko pa rin siya sinasagot. I don't know why but i'm pretty sure na hindi na ito dahil kay Kian. Lyle helped me forget those embended promises that Kian can't keep. And I can say with my chin held high, "Now, I'm over you, Kian!"

"He's courting you pa rin?!" Nabalik ako sa katotohanan dahil sa pasigaw na tanong ni Isabelle sa akin. Ang tensiyon ng ibang naroroon sa pasilyo ay agad na nabaling sa amin. Well, nagmumukhang love triangle ang ganap namin ngayon!

I was about to answer when Lyle do the honor for me. "Yes, Ms. Dela Vega," referring to Isabelle. "I'm courting Mrs. Rotulo-" My face turned tomato-red. He looked at me then shook his head. "I mean, Ms. Piero," taas-noong tugon niya.

"Na soon to be Mrs. Rotulo rin naman." Hindi ko alam kung sinadya niyang iparinig iyon sa akin dahil ilang dangkal lamang ang layo ng kaniyang labi mula sa aking kaliwang tainga.

"Pero hindi ka pa rin naman niya sinasagot," blangkong tugon niya na nakapagpatigil kay Lyle. "Hindi ka pa naman sa kanya at hindi pa rin siya sa iyo. Kaya I still have my chance so SHUT UP!"

I admit na minsan ay naiinis din ako sa kanya dahil sa paghabol-habol na ginagawa niya kay Lyle. But seeing how brave she is, all my annoyance suddenly turned into admiration. Honestly, I envy her, a lot. She can talk bck as if it was nothing while me? I have a lot of words left unsaid.

Her braveness, her confidence, her affirmation, are all the things I wished I had that I couldn't have.

I want to break free! Gusto ko ring sundan ang gusto ko. Habulin ang lilim ng hangganan, at languyin ang dagat ng kawalan, pero malabong mangyari iyon.

I was attached in an unbreakable chain.

I wish to unleashed myself but ended up with bruises that would turn into something I coudn't forget. It was tattoed in me, a painful scar, it is.

"Cut the nonsense! May pupuntahan pa ako," sabi ko.

Hindi na ako nagpaligoy-ligoy pa at walang pasabing umalis mula sa harapan nila. Lyle was still running away while Isabelle continues the chase. I want to stop her but a part of me kept saying no. On the other side, kung hindi ko lang gusto si Lyle, they'll look cute, they'll vibe.

The lines between them isn't a parallel one. Lyle is matured and Isabelle was exactly his opposite. They'll be cupid's perfect match.

Hindi ko maintindihan ang sarili ko, I should be threatend na baka sa isang iglap ay makuha siya ni Isabelle, pero hindi e'.

Someone patted my shoulder. "Hala, gago! Hindi ka ba natatakot na baka dahil sa sobrang kabaitan mo ay maagaw niya na si Lyle sa 'yo?" Xyrene came out from nowhere.

"I never see her as a threat, all I can see through her eyes is a clueless girl who longs to be loved back."

I can see myself in her, 5 years ago. I was just like Isabelle, foolishly chasing for someone I used to like, chasing after Kian. 'Got no assurance, no direction, no certainty and just doing things that pleases me so in the end, I'll have no regrets.

"So the chase for someone she likes continues until she gets tired," I added, leaving her speechless.

I know she thinks I'm no longer competent, but she's wrong. I'm being considerate.

***

HAPON na nang makauwi ako sa bahay. Like those previous days, it was quiet tiring. Kanina rin habang nagmamaneho ay pinag-isipan kong mabuti kung sasama nga ba ako sa boracay para sa reunion ng batch namin.

Tama nga si Xyrene, bakit ko nga ba pag-iisipan pa e' gustong-gusto ko sa dagat. It even crossed my mind na mermaid ako sa past life ko. Such a weird thought right?

"Hi, Mom!" I greeted her with my sweetest smile.

"Napaaga yata ang uwi mo ngayon, ah? Have fun, Vali! You did good at school," papuri niya.

"Thanks, Mom."

"Wala ka bang hangout with friends?" Puno ng pagtatakang tanong niya.

I simply shook my head. "Wala naman, Mom."

"Inagahan ko rin po ang uwi dahil magpapaalam sana ako."

"Saan ka pupunta?" Napatingin ako sa aking gilid at nakita ko ang bahagyang pagkunot ng noo ni Damon.

"Tara sa labas, Mom," alok ko sa kanya bago inirapan si Damon.

He kept on interuppting my conversation with someone but I tried hard not to respond. He often tease me, longing to be noticed yet I always let him pass. I avoided him for almost half a year and felt no regrets at all. Yes, we talk, but I haven't let a thing start a whole conversation. I respond frigidly as I could.

I can break the walls he built to protect something from me, I'm a hundred percent sure.

You'll beg for my attention, God damn Piero!