Napasinghap ako sa aking mga nakita. Sa tagal kasi ng pamamalagi ko sa barko na halos itsura lang ng dagat ang nakikita,`di ko inakala na ganitong klaseng lugar pala ang bubungad sa akin. Hindi man ito kasing rangya ng siyudad sa Manila, ang parteng ito ng Isla Capgahan ay higit pa sa maganda.
I don’t know if I am exaggerating things because of excitement—ang makakita ng establishments, gusali, supermarkets, at shops. Napadpad na rin kami sa parte kung saan marami nang makikitang sasakyan. May mga taong naglalakad sa side walk at tila may kaniya-kaniyang mundo. Nang mapalingon ako kay Rael habang umuusad ang tricycle, nakita kong nakatitig lang siya sa labas. Wala akong matinong nababanaag. He’s just cold and stoic.
“Are you okay?”
He turned to me and replied, “Yeah, of course.”
“You
