His Secret Wife

Chapter 6

Flirting

"What the hell were you thinking, Cassandra?!" sigaw sa akin ni Sean nang padabog na umalis ng bahay ang babae niya.

Sa simpleng titig niya palang ay ramdam na ramdam ko na ang galit niya. Kapag sinamahan pa ng pag sigaw niya'y halos manginig na ang buong pagkatao ko. But I can't back down!

"Sawang-sawa na kong natatapak-tapakan ng mga babae mo, Sean," I said. "May dignidad din naman ako. I deserve to be respected!"

"Wow!" He sarcastically laughed. "Dignidad? Respect? Sana naisip mo 'yan bago ka nagpumilit na magpakasal sa akin. And now what, sa akin mo isisisi lahat? What a damn s**t, Cassandra!"

Nagsimula nang magtubig ang loob ng mga mata ko. "Ginawa ko lang naman yun dahil mahal na mahal kita, Sean! Mahal kita kaya ko ginawa ‘yon—"

"Mahal mo ko?" He stared straight at me like he was going to get my soul through his piercing eyes. "Prove it!" mariin niyang sabi at pilit akong hinatak paakyat.

Nagpupumilit naman akong magpumiglas. "Ano ba, Sean! Nasasaktan ako!"

Para siyang walang narinig at ni-lock ang pinto nang makapasok kami sa loob ng kwarto. Marahas niya kong tinulak sa kama.

"Sean, please—" Hindi na ‘ko nakapagsalita ng takpan niya ang labi ko gamit ang labi niya.

Kahit mahal ko siya, ayokong may mangyari sa amin sa ganitong paraan. I told myself that it wasn’t how I wanted us to be one. But then, I just found myself getting drunk with his kisses and submitting myself to him. I suddenly wanted him, probably more than he did at that moment, like I had been waiting for it to come.

And when his hand cupped my breast with his massive hand, I already lost all my sanity. Even if I was still wearing a shirt and bra, I could feel his burning touch. It made me escape a moan, giving his tongue an access to enter my mouth. I became his slave.

He sucked my tongue that made me produce another moan as he removed my shorts.

"Sean..." I moaned his name nang dumaplis ang kamay niya sa akin.

He shoved away the part of my undergarment that was covering my soft spot.

I gasped when I felt his long fingers touching my folds. After he gently caressed it with his fingers, I shouted his name when he slid a finger inside me. Napangiwi nga siyang maipasok ang kanyang daliri sa akin ngunit agad din siyang umiling at binalik ang kanyang ngisi.

Hindi ko alam kung saan ko ibabaling ang ulo ko sa tensyon at pleasure na nararamdam ko sa ginagawa niya. It was just too much for me to take. I had never been touched this way. That was my first time to feel that kind of tingling sensation.

With a swift move, he managed to take off his shirt and his shorts. Once I saw the huge bulge of his proud member, my body seemed to want more. I wanted more of him.

Muli siyang umakyat upang paulanan ako ng mga halik. That time, I already responded to his kisses like I finally learned how.

"f**k it," he whispered a curse when I clung my arms to him. Inangat ko pa ang sarili ko just to deepen the kisses we were both sharing.

I stopped kissing back to catch my breath when he suddenly held my thighs and parted them again. I nervously looked at his bare and thick shaft again while he was positioning himself.

Will that thing fit me?

When I felt the tip of his manliness at the opening of my cave, I bit my lower lip so hard that it was already bleeding.

"Ugh!" I cried when he forcely entered his manliness without any hesitation inside me.

Pakiramdam ko ay nagkapunit-punit ang mga muscles ko doon ngunit kaysa mas mangibabaw ang sakit ay mas gusto ko pang magpatuloy siya but he already stopped.

"f**k!" he exclaimed, looking at me with his widened eyes. Shock was very evident in his expression.

Like he was very terrified, he quickly withdrew himself as I felt my tears running down my face.

"Y-You're a virgin..." It wasn't a question but a statement.

Kahit hirap at napapangiwi pa dahil sa sakit ay nagsumikap akong tumango sa kanya.

Napailing naman siya at hinampas ang kama bago nagmamadaling umalis sa ibabaw ko. Hinakot ko ang comforter upang ipangtakip sa akin habang pinapanood siyang sinusuot ang kanyang damit.

"Saan ka pupunta?" I asked him.

Why did he stop? Am I not good like his girls?

"Just get dressed and clean the mess,” he told me. “I'll cool myself down."

Kinuha niya ang nakasabit na susi ng kanyang sasakyan sa gilid ng pintuan at lumabas ng kwarto nang hindi man lang ako nililingon.

Naiwan akong nakatulala habang nakatingin sa pintuan kung saan siya lumabas. Hinayaan ko ang patuloy na pagbuhos ng aking luha.

I'm pretty sure he's going to find someone else to do it with him because I'm not enough. I'm not enough for him.

Kahit na masakit pa ang gitna ng aking hita ay nagsumikap akong tumayo sa kama upang makapagbihis ng komportableng damit at malinis ang kalat na nangyari.

Ilang segundo ko ring tinitigan ang bakas ng dugo sa aming bedsheet bago ko ito tinanggal at pinalitan ng bago.

Nang matapos kong linisin ang lahat ay humiga na ako agad sa kama. I closed my eyes in order for me to sleep but I couldn't. Hindi ako mapakali lalo na at hindi pa bumabalik si Sean.

Napagdesisyunan kong tumungo sa terrace at umupo sa may bench doon upang hintayin ang pagdating ni Sean. May dala-dala pa akong unan at yakap-yakap ko lang ito habang tinatanaw ang baba.

Hindi ko na naorasan kung ilang oras ako naroroon at naghihintay sa kanya dahil nakatulog na rin ako.

Nagising na lang ako sa marahan na pagyugyog sa akin. "Sandra, hija..." tawag sa akin ni Manang gamit ang marahan at mahinang boses.

Unti-unti ko namang dinilat ang aking mga mata at bahagyang nasisilaw pa sa sinag ng araw. Natanaw ko si Manang na nakatingin sa akin. Paniguradong nagtataka kung bakit dito ako nakatulog sa terrace.

"Manang, anong oras na po?" pambungad kong tanong kay Manang.

"Alas-onse na," pagkasabi niyang oras ay agad akong napabalikwas sa pagkakaupo at napatayo.

Naramdaman ko naman ang hapdi sa aking gitna at bahagya lang akong napangiwi nang dahil doon. Mabuti na lang at hindi napansin ni Manang.

"Maliligo na po ako, Manang. Late na late na po ako," nagmamadali kong paalam at ininda na ang sakit ng aking katawan para lang makatakbo papunta sa banyo.

Limang minuto lang ata ang ginawa kong pagligo sa sobrang pagmamadali. Hindi ko na rin masyadong inintindi ang aking isusuot ngayong araw. Bumaba na ako agad matapos kong mag-ayos at kumuha ng toasted bread na mabilis lang makakain.

"Bakit ka ba nagmamadali, hija?” tanong sa akin ni Manang. “Dapat nga ay wag ka na lang pumasok. Kailangan mong magpahinga."

Umiling ako. "Ayoko pong mag-absent. Okay na po ang half-day kaysa ang hindi pumasok sa trabaho."

"Maiintindihan naman siguro ng asawa mo kung hindi ka na pumasok,” sabi niya at dama ko ang matinding pag-aalala niya sa akin. “Alam niya naman na naospital ka.”

Napatigil naman ako sa pagnguya ng tinapay at nilingon si Manang. "Manang, umuwi po ba si Sean?"

Hindi ko alam kung anong oras na siya nakauwi o kung umuwi ba siya dahil nakatulog ako sa kakahintay sa kanya.

"Ang alam ko lang ay umalis siya kagabi nang naglilinis ako sa kusina," sabi ni Manang at parang inaalala pa ang mga nangyari kagabi. "Maaga rin naman akong nagising at hindi ko siya nakita. Baka hindi siya umuwi."

Napatango na lang ako at huminga ng malalim. Hindi siya umuwi kagabi...

"Sige po. Aalis na po ako. Malapit na pong matapos ang lunch break namin sa office," paalam ko at nagawa ko pa ring ngumiti sa kabila ng mga nangyari.

I pressed the key fob, the moment I went outside of the house ngunit wala akong narinig na pagtunog ng aking sasakyan. Nilingon ko pa ang kaliwa't kanan ng aming driveway. Bumalik pa ako sa loob upang tingnan ang garahe ngunit wala doon ang aking sasakyan.

"Why so stupid, Sandra?" I irritatedly murmured to myself when I remembered that I left my car at Sarto because I fainted.

Hindi na ako nag-aksaya ng oras at agad nag-umpisang maglakad palabas ng aming subdivision. Pabalik-balik ang tingin ko sa aking orasan at sa daan upang tumingin ng taxi na dumadaan ngunit lahat ay mayroon ng sakay.

Para naman akong nabuhayan ng loob nang may nakita akong paparating na taxi na walang sakay ngunit bago ko pa ito mapara ay may humarang na Mazda sa aking harapan at napamura na lang ako nang makalagpas na ang taxi.

"Rich office girl."

My eyes widened and drifted to the guy who's driving the Mazda. "Brendt!"

Ngumiti siya sa akin. "Going somewhere?"

"Sa office. Late na late na late na ko," problemado kong sabi.

Bahagya siyang natawa at napailing. "Nagpaparinig ka ba?"

Napakunot ang noo ko dahil hindi ko naintindihan ang sinabi niya. Mas lalo naman siyang natawa.

"Get in,” he told me. “Ihahatid na kita."

Hindi na ako nag-inarte pa at walang salita at nagmamadali pang pumasok sa kanyang sasakyan.

"Sorry talaga sa abala, Brendt," bungad kong sabi pagkasakay na pagkasakay ko. "Babawi ako next time. Naiwan ko kasi kotse ko doon sa Sarto last time."

"Don't worry, it's nothing," he assured me. "Madadaanan ko rin naman ang office niyo."

"Basta thank you talaga." Walang katapusang pagpapasalamat ko.

He then smiled at me. "Well, you owe me dinner, Miss rich office girl."

Naalala ko tuloy ang pag-aya niya sa aking magdinner na nakaligtaan ko na dahil sa mga nangyari nitong mga nakaraang araw.

"Itetext talaga kita kung kailan ako available," sabi ko sa kanya.

"I'll wait for your text then," sabi niya na lang at hindi na ako muling nagsalita pa dahil tinext ko si Nikki.

Sinabi niyang kakatapos lang nilang kumain at pabalik na sila sa office. Hindi naman traffic kaya mabilis lang akong makakabalik sa Sarto lalo na at hindi naman ako nagcommute.

"Thank you, Brendt." I thanked him again when I got out of his car. "I'll text you," sabi ko at winagayway ang phone ko sa kanya.

Hindi ko na hinintay pa ang sasabihin niya dahil tumunog ang cellphone ko sa pagtawag ni Nikki. Nataranta na ako at nagmadali nang pumasok sa loob.

"Pumasok ka pa talaga..." Umiiling-iling na sabi ni Nikki nang mamataan akong papalapit sa aming lamesa.

Hinihingal ako habang nilalapag ang aking bag sa aking lamesa. Isinalampak ko ang aking sarili sa office chair at saka huminga ng malalim.

"Bakit ka pa ba nag half day ah?" inis na sabi ni Nikki. "Nag-absent ka na lang dapat. Ang tigas talaga ng ulo mo. Ayos ka na ba?"

I nodded and smiled to assure her. "I'm fine already."

Tinignan ko naman ang desk ko para simulan na ang dapat gawin nang makitang parang dalawang payroll lang ata ang nakapatong sa aking table.

"Ito lang ba ang gagawin ko?" nagtataka kong tanong kay Nikki.

"Oo, 'yan lang ang nadatnan ko sa table mo," sagot niya. "Teka nga! Bakit parang gusto mo pa ata ng marami? Gusto mo bang mahimatay ka na naman?"

"Hindi lang ako sanay," sabi ko at binuksan na ang computer ko para mabilis din akong matapos.

Magsasalita pa sana si Nikki ng dumating ang secretary ng COO ng Sarto upang tawagin ang atensyon ko.

"Sandra, tawag ka sa board meeting,” she told me with a smile. “Pinapatawag ka ni Sir Viñas.”

Napatingin naman ako kay Nikki, nagbabakasakali na may alam siya kung bakit ako pinapatawag sa board meeting pero umiling lang siya, pinapahiwatig na hindi niya alam.

Wala naman akong nagawa kung hindi ang sumunod sa secretary ni Sir Viñas patungo sa conference room.

Tumahimik ang lahat ng tao sa conference room at pinanood ang pagpasok ko sa loob. I felt so awkward ngunit mas lumala ang awkwardness na nararamdaman ko nang mahagip ng aking mga mata ang mapanuring tingin sa akin ni Sean. I suddenly felt conscious with my appearance.

He's wearing a formal suit today. Hindi ko alam kung saan niya kinuha ang kanyang damit gayong hindi naman siya umuwi.

Biglang tumayo si Sir Viñas at nakangising lumapit sa akin. "Miss Cassandra Talavera," he recited my name and stood beside me.

He made me face all the people inside the conference room. I tried my best to avoid any eye contact with Sean.

"Our most beautiful employee," Sir Viñas added and my jaw immediately dropped.

Napatingin ako sa kanya na nakangiti ngunit mukhang seryoso sa kanyang sinabi.

Most beautiful employee?

"Unang kita ko pa lang sa kanya nang nagsimula siyang magtrabaho five months ago, she already got my attention,” he confessed in front of the board. “I'm not lying."

My throat suddenly felt dry. Hindi ako nakapagsalita. Why is he telling everyone about that? Lalo na sa harapan pa ng asawa ko.

"She can be our model for our newest product," he added and I finally understood my purpose here.

But wait... Me? A model for Sarto's newest product?

"She got the looks, the body, and I believe that she can get a lot of attention because she's beautiful,” walang kupas niyang pagpuri sa akin. “Nakikita niyo naman, wala pang make-up, maganda na. What more kung aayusan siya, 'di ba?"

Heat rose to my cheeks because of all those unnecessary praises. Mas lalo akong nahiya nang nakita kong tumatango-tango ang iilang kasama sa meeting biglang pagsang-ayon.

Napayuko ako hiya. I feel so embarrassed but also proud at the same time for myself.

"Isn't she too shy to be a model?"

Napa-angat naman ang tingin ko kay Sean na biglang nagsalita.

"I can see that but we can work it out," sabi naman ni Sir Viñas.

"Then let's test her tomorrow." Sean immediately decided. "If she can't pass the sample photoshoot tomorrow, we'll find a new model."

He loosened his necktie and stood from his seat. "Meeting adjourned," he announced and everyone packed their things.

I could see that Sean was very against the thought that I was going to be one of Sarto's models but he couldn't just reject me when almost everyone inside the room was agreeing with Sir Viñas' suggestion.

"Uhm... Sirm," I called Sir Viñas' attention and he averted his look to me. "Ano po ba 'to?" tanong ko kahit na alam ko na ang sagot. I just wanted to make sure.

"You're beautiful, Sandra," he said and smiled. "Sayang kung hindi mo gagamitin at itatago mo lang sa loob ng office."

"But, Sir... I'm not a model material."

"Don't worry. Ako ang bahala sa'yo," sabi niya at hinawakan ako sa magkabilang balikat upang maiharap ng maayos sa kanya. "I know you can do it. You just need to have enough confidence to yourself."

Kahit punong-puno pa rin ako ng pag-aalangan ay ngumiti na lamang ako dahil sa pagpupuri niya akin at paniniwalang kaya ko. "Thank you po."

"Miss Talavera." Halos manginig ako nang marinig ang baritonong boses ni Sean na tumatawag sa akin. "Tapos na ang board meeting, bakit hindi ka pa bumabalik sa cubicle mo?"

"Easy, Sean," pagsagip sa akin ni Sir Viñas. "Ako naman ang nagpatawag sa kanya, ako na rin ang magpapabalik."

Nag-angat naman ng tingin si Sean kay Sir Viñas. "Well, I'm the CEO. Lahat ng hinahandle mo, hinahandle ko rin—and that’s including you," Sean said, as a matter of fact, before he turned to me. "Go back to your cubicle," he firmly said.

Wala akong imik na tumango at ngumiti kay Sir Viñas bago nagsimulang maglakad.

"Something wrong with you, Cassandra?" tanong bigla sa akin ni Sir Viñas, nakakailang hakbang palang ako.

"Po?" Muli kong paglingon sa kanya.

"You're slightly limping. May masakit ba sa'yo?" he worriedly asked me.

Bahagya namang nanlaki ang aking mga mata saka agad na umiling. "Nang dahil lang po sa heels ko. Masakit po kasi sa paa," pagdadahilan ko. "Pero okay lang po 'to. Normal lang po 'to."

Iniiwasan ko kasing magtama ang aking gitna dahil nararamdaman ko ang sakit at hapdi kapag nagtatama ito.

Ngumiti si Sir Viñas sa akin. "Come on. Let me walk you to your cubicle."

Papalapit pa lang sa akin si Sir Viñas ay nagulat ako nang makitang agad na dumalo sa akin si Sean. Tinangayan niya ako sa aking braso at nilingon si Sir Viñas.

"Ako na," he said. "She's my employee, my responsibility," he stated and started to support me as we started to walk back to my cubicle.

I bit my lower lip to prevent myself from smiling so wide. Baka isipin ng mga officemates ko na kinikilig ako dahil inaakay ako ni Sean pabalik sa cubicle ko.

"I don't want you flirting around during office hours, Sandra," bigla niyang bulong sa akin nang malapit na kami sa aking cubicle. "Mahiya ka naman, pati boss mo nilandi mo."