Chapter 52 (Part 2)
Pumikit ako. Oo’t pumikit ako—parang reflex. Parang sandaling humiwalay ang utak ko sa katawan. Pero ilang segundo lang, nang mapansin kong walang nagbago sa bigat ng paghinga naming dalawa, binuksan ko ang isang mata ko. Nahuli kong nakatitig sa ‘kin si Peter. Hindi siya lumapit. Hindi rin siya umiwas. Wala ni isang galaw. May kakaibang pag-usisa sa mga mata niya. Parang pinag-aaralan niya ng mabuti ang mukha ko! Umakyat ang init sa pisngi ko. Did I just assume he would kiss me? Napakurap ako—mas nagulat sa sarili kaysa sa kanya. Akala ko sapat na ang paulit-ulit kong pagkumbinsi sa sarili na tapos na ang lahat. Akala ko malinaw na sa ‘kin ang lugar ko, kung hanggang saan lang dapat. Past is past, hindi ba? Pero parang may parte sa ‘kin na hindi pa kumbinsido. Huminga ako nang
- Writer
