Sinilip ko ang pintuan saglit. Shixt naman. Kung nandito ngayon ang iba, mukhang ako ang pinakamasamang babae sa balat ng lupa. Parang sirang plaka at paulit-ulit ko nakikita ang kahihiyan na ginawa ko.
Umaga na at gutom ako, pero hindi ko naman magawang lumabas. Bakit ba kasi parang automatic ang kamay ko at nanggigil sa mukha ni Hector? I wonder how close we are? Kasi kung hindi kami close at nasampal ko siya ng ganon… Ewan ko na lang.
Muli kong binuksan ang pintuan—pero napatalon noong makita si Hector doon. Hindi ko naman sinasadya ibalibag pasardo ang pinto, tapos nandoon pala ang kamay niya!
“Fvck! Magnolia!” He hissed.
Natigilan ako sa sigaw niya at pagtulak ng pinto… Naman ‘eh… Hindi pa nga ako nakaka-move on sa isa, may nakakahiya na naman akong ginawa!
The mansion is unbel
